من اولویت کنونی را پشتیبانی همه نیروها، با هر گرایشی، از برقراری آتشبس فوری میبینم، بدان امید که راه بر دمکراسی در ایران و صلح در منطقه باز شود.
جنگ در خاورمیانه کنونی نه راهحل، که خود بخش مهمی از مشکل بهشمار میرود و بیشترین آسیب را به شهروندان بیپناه میزند. بسیار متاسفم که نابخردی و فرصتسوزیهای متعدد داخلی، بهانه و امکان تحریمهای کمرشکن و بدتر از آن تحمیل جنگی ویرانگر را به دولتهای خارجی داده است. اگر حاکمیت هرچه سریعتر به ملت باز نگردد و دیپلماسی خردمندانه و واقعبینانهای را اتخاذ نکند، بیم آن میرود که میهن و مردم در گردابی مهیب غرق شوند.
میدانم که قشرهایی از مردم، از حملات مزبور خوشنودند؛ چراکه آنرا تنها راه تغییر حکومت شکستخورده روحانیت میبیند. اماحتی به فرض آنکه جنگ به چنین نتیجهای منجر شود، ایرانی ویران به جای خواهد ماند که در آن، به احتمال بسیار زیاد، بیدولتی و هرجومرج حرف اول را خواهد زد، اگر کشور چند پاره نشود. به باور من میتوان برای گذار مسالمتآمیز به دمکراسی، بر تشکیل مجلس مؤسسان برای اصلاح/تغییر قانون اساسی پافشاری کرد و حکومت را به تاسیس آن مجبور نمود.
حمایت از تجاوز ارتش بیگانه، آنهم به دستور کسیکه دیوان بینالمللی لاهه او را به جنایت جنگی متهم کرده، به نظر من، فاقد توجیه سیاسی و اخلاقی است و در ایران پسامشروطه سابقه ندارد. حساب خوشحالی و حتی سکوت جداست.
من ضمن عرض تسلیت به خانوادههای داغدار و تاکید بر بحث و گفتوگو درباره علل شروع، زمینهها، ابعاد و پیامدهای این جنگ مخرب در اولین فرصت مناسب، اولویت کنونی را پشتیبانی همه نیروها، با هر گرایشی، از برقراری آتشبس فوری میبینم، بدان امید که راه بر دمکراسی در ایران و صلح در منطقه باز شود.
حاکمیت نیز باید از هر طریق ممکن مانع گسترش جنگ و همراهشدن آمریکا با اسراییل شود. برعکس باید با تمام توان در جهت توقف فوری جنگ بکوشد و زمینه را برای توافق نهایی هستهای فراهم کند.
زندان اوین
۲۶ خردادماه ۱۴۰۴