از تو می گویم عفرین ، رحمان

بغُض در گلوی سحر می شکند

و جهان مقابل چشمان آفتاب

فرو می پاشد

می ماند –

تا همچنان دوگانگی را

در ادامهِ شبِ سمج

به سر آورد

گونه هایت

خیس از شبنمی ست

که سحرگاهان

بر گلبرگِ

نگاهت می نشیند ،

از تو می گویم

عفرین…

که اینگونه

غرورت به باور می رسد

و در چشمان جهان

به یقین –

شیارهای ،

نشسته بر دلِ زخمینِ

زمین –

بر مردمک چشمانِ

کردستان  می نشیند

در این سوی –

به جهان که می نگرم

ان را سرد و تُهی از بودن

پوچ می بینم

به بُرشی از فاجعه

و سکانسی از مرگ

در زمستانی گمشدهِ کُشتار

به جهان که می نگرم

آن را تُهی می بینم

از خود بودن

که غیر از آن باید

می بود .

بر روی کاغذهای بی شمار

وبه تعداد کشتار درختان

جنگلها

چهره بی بدیل انسان

زشت و خوف آور

تصویرگرِ شومِ

این سرنوشت ناخواسته است .

08/12/96

رحمان