جمعه ۱ آبان ۱۴۰۵
به گزارش شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان، در اجلاس جاکارتا ده‌ها معلم از سراسر آسیا و اقیانوسیه در اقدامی نمادین برای اعلام همبستگی با معلمان زندانی ایران عکس‌های آنان را بالای سر بردند. آنها ضمن ابراز حمایت و همبستگی، با شگفتی و ناباوری می‌پرسیدند: چگونه حکومتی می‌تواند کودکان یک سرزمین را بکشد؟ چگونه می‌تواند کودکان و معلمانش را به خاطر اعتراض سرکوب کند و معلمان منتقدی را که برای عدالت آموزشی تلاش می‌کنند به زندان بیندازد؟
این پرسش‌ها، فراتر از مرزهای ایران، وجدان جامعهٔ جهانی را به چالش می‌کشد؛ پرسش‌هایی دربارهٔ حق زندگی، آزادی بیان، حق اعتراض، و عدالت آموزشی.
همبستگی آن معلمان در جاکارتا یادآور این حقیقت است که صدای معلمان زندانی ایران صدایی تنها نیست و مطالبهٔ آزادی و عدالت مرز نمی‌شناسد.