دوشنبه ۶ مهر ۱۴۰۵
در روزها و هفته‌های اخیر شاهد انتشار ویدئوها و گزارش‌های متعدد از استعفای معلمان شریف و باسابقه در نقاط مختلف کشور هستیم. معلمان، کادر آموزشی، و دلسوزانی که با سال‌ها تجربه و عشق به کلاس و دانش‌آموزان پا به عرصهٔ تعلیم و تربیت گذاشته بودند اکنون در مواجهه با شرایط نامناسب، بی‌توجهی سیستماتیک حکومت به نهاد آموزش و معیشت، و فشارهای طاقت‌فرسا راهی جز تسلیم استعفا و ترک کلاسی که جانشان به آن بسته بود پیش روی خود نمی‌بینند.
برخلاف ادعاهای مسئولان وزارت آموزش و پرورش، بحران موجود ناشی از «تحریک دشمن» نیست، بلکه برآمده از
▫️ حقوق و مزدهای زیر خط فقر و معیشت خفه‌کننده
▫️ بی‌توجهی کامل به کیفیت آموزش، کالایی‌سازی، و تبعیض آموزشی
▫️ غرق کردن معلمان در بوروکراسی‌های بی‌حاصل و فرم‌بازی‌های اداری به‌جای تمرکز بر پرورش
▫️ برخورد امنیتی، پرونده‌سازی، اخراج، تعلیق، و بازداشت فعالان صنفی و معلمان معترض
است.
خالی شدن کلاس‌ها از معلمان باتجربه و دلسوز نتیجهٔ مستقیم سیاست‌هایی است که آموزش و پرورش را به زوال کشانده است. شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران ضمن هشدار دادن در مورد پیامدهای جبران‌ناپذیر این فروپاشی آموزشی، پشتیبانی کامل خود را از مطالبات برحق معلمان اعلام کرده و حاکمیت [حکومت] را مسئول اصلی انباشت این حجم از نارضایتی و بحران در جسم و روح بدنهٔ آموزشی کشور می‌داند.