یکشنبه ۵ مهر ۱۴۰۵
دو تن از فعالان صنفی کانون فرهنگیان اسلامشهر، آقای رسول بداقی و آقای غفار دیندار، روز جمعه، سوم مهرماه ۱۴۰۵، برای دیدار و عیادت یکی از معلمان عازم شهرستان نورآباد ممسنی شده بودند که توسط نیروهای حفاظت اطلاعات سپاه منطقه، بدون ارائه حکم بازداشت شدند. بر پایه اخبار رسیده، این بازداشت با ضربوشتم و هتک حرمت بازداشتشدگان همراه بوده است.
نامبردگان، همراه با میزبانان و دیگر دوستان فرهنگیِ بازداشتشده، به زندان نورآباد منتقل شدهاند تا وضعیت آنان بررسی شود.
کانون فرهنگیان اسلامشهر، ضمن محکومکردن قاطعانه این بازداشت غیرقانونی و غیراخلاقی، اعلام میدارد این دیدار صرفاً ملاقاتی دوستانه و بیرون از مناسبات صنفی و تشکیلاتی بوده است و در هیچ قانونی چنین رفتاری جرمانگاری نشده است.
اخیراً رئیسجمهوری اسلامی ایران در مصاحبهای اعلام کرد که در ایران اعتراض به رسمیت شناخته میشود و حاکمیت با معترضان گفتوگو میکند. با توجه به این ادعا، این پرسش مطرح میشود که آیا بازداشت شهروندانی که در قالب جمعی دوستانه دیداری ترتیب دادهاند، اصولاً با منطق، قانون و مصلحتاندیشی سازگار است؟ بهویژه در شرایطی که به ادعای حاکمیت، کشور در وضعیت جنگی قرار دارد و نیازمند وفاق، آرامش، وحدت ملی و شنیدن صدای مخالفان است.
لازم به یادآوری است که کنشگران فرهنگی، بهعنوان بخشی از بدنه بیدار جامعه، همواره خواهان حاکمیت قانون و پاسداشت کرامت انسانی شهروندان بودهاند و کنشگری و مطالبه حق را حقی غیرقابل سلب میدانند.
ما از نهادهای امنیتی و مقامات قضایی میخواهیم از اتهامزنی و برخوردهای غیرخردمندانهای که جز فرسایش بیشتر اعتماد ملی سودی ندارد، بپرهیزند و هرچه سریعتر برای آزادی بازداشتشدگان یادشده اقدام کنند.
در پایان یادآور میشویم که جامعه کنشگران فرهنگی، به سبب شرایط بحرانی کشور و به پاس رعایت مصالح ملی، از حق فعالیتهای میدانی خود چشم پوشیده است؛ اما این به معنای آن نیست که چشم بر اینگونه رفتارهای غیرقانونی و مغایر با منافع ملی ببندد. مسئولیت هر تصمیم نادرست و غیرقانونی مستقیماً متوجه حاکمیت خواهد بود.