با وجود نبود اجماع سیاستی، نشست مغولستان موفق شد ۱٫۳میلیارد دلار برای احیای زمین و تقویت تابآوری در برابر خشکسالی در ۲۳ کشور جمعآوری کند. عکس از COP17/سازمان ملل متحد.
شنبه ۷ شهریور ۱۴۰۵
هفدهمین کنفرانس کشورهای عضو کنوانسیون سازمان ملل متحد برای مقابله با بیابانزایی (COP17) پس از یازده روز تبادلنظر روز جمعه ۲۸ اوت (۶ شهریور) در شهر اولان باتور، در مغولستان، با وجود جمعآوری بودجه برای احیای زمین، بدون رسیدن به توافقی جهانی برای مبارزه با خشکسالی به پایان رسید.
لیندا سارنگ – اندیشهٔ نو: پس از نزدیک به دو هفته مذاکره میان ۱۹۷ امضاکنندهٔ کنوانسیون (UN Convention to Combat Desertification)، نمایندگان شرکتکننده در نشست COP17 تصویب استراتژی مدیریت فعال خشکسالی را به نشست بعدی (COP18) موکول کردند.
به این ترتیب، همان بنبست سیاسی که از نشست قبلی در ریاض، عربستان سعودی، در سال ۲۰۲۴ پیش آمد، همچنان ادامه یافت.
اما در نشست هفدهم ۱٫۳میلیارد دلار برای بازسازی زمین و تابآوری در برابر خشکسالی در ۲۳ کشور جمعآوری شد. سازماندهندگان این تأمین بودجه را شاهدی بر این نکته دانستند که حتی زمانی که توافقهای دیگر عقب میافتد، همکاری مالی میتواند ادامه داشته باشد.
میلیاردها دلار برای زمینهای آسیبدیده
بیشتر منابع تأمینشده از طریق طرح مراتع تأمین خواهد شد، برنامهای که همزمان با سال بینالمللی مراتع در جریان است که دولت مغولستان حامی و مروج آن است. در این طرح به زیستبومهای دامداری توجه میشود، چون چرای بیش از حد دامها، تنش آبی، و تخریب رو به گسترش باعث شده است که معیشت جوامع سنّتی زیر فشار قرار بگیرد.
در نشست هفدهم ابزارهای فنی جدیدی نیز معرفی شد: صندوق سرمایهگذاری تابآوری در برابر خشکسالی (DRIF) در تلاش برای جذب ۴۰۰میلیون دلار سرمایهٔ خصوصی است، ضمن آنکه رصدخانهٔ بینالمللی تابآوری در برابر خشکسالی (IDRO) مرحلهٔ دوم کارش را آغاز کرده است. این رصدخانه به کشورها کمک میکند که آسیبپذیریشان در برابر تخریب و آسیبدیدگی زمین را ارزیابی کنند که هماکنون ۴۰٪ از سطح زمین کرهٔ زمین را در بر میگیرد و تا سال ۲۰۵۰ ممکن است ۱۱٪ دیگر از زمینها را نیز در بر بگیرد.
یونسکو برنامهای موازی را نیز طرح کرد که تمرکزش بر جنبهٔ انسانی و اجتماعی بحران زیستمحیطی است. یونسکو با ترکیب کردن علم، حفظ فرهنگ، و سیاستگذاری عمومی تلاش دارد حفاظت از منابع آب و دانش سنّتی دامداری را بهعنوان ابزارهایی برای دفاع از معیشت، امنیت غذایی، و هویت فرهنگی جوامعی مطرح کند که آسیبپذیری بیشتری در برابر تخریب زیستمحیطی دارند.
زمینهای تخریبشده به مرزهای کشورها محدود نمیماند. در مناطق خشک آفریقا، آسیا، و آمریکای لاتین، کاهش مراتع باعث به خطر افتادن برداشت محصول، معیشت خانوارها، و هویت فرهنگی جوامع میشود. به همین دلیل، مذاکرهکنندگان کشورها در این حوزهها حتی پس از ترک نشستها بدون اینکه به متن الزامآوری دست یابند، باز هم به میز مذاکره بازمیگردند.
مصر میزبان بعدی نشست
نشست هجدهم مقابله با بیابانزایی (COP18) که قرار است به میزبانی مصر در قاهره برگزار شود فرصتی دیگر به هیئتهای شرکتکننده میدهد که تعهدهای الزامآور دربارهٔ مسئلهٔ خشکسالی وضع کنند و به مسائل مرتبط بپردازند. وضعیت مالی موجود بهصراحت این چالش را نشان میدهد: برای مقابلهٔ مؤثر با بیابانزایی و خشکسالی در سراسر جهان به حدود ۳۵۵میلیارد دلار بودجه سالانه نیاز است، در حالی که تا کنون فقط ۷۷میلیارد دلار جمعآوری و تخصیص داده شده است.
با بودجهای که تا کنون به این مسئله اختصاص داده شده است و با رصدخانهٔ جدید و صندوق سرمایهگذاری اکنون کنوانسیون مقابله با بیابانزایی امکاناتی برای پیشبرد کارهایش دارد، اما بدون چارچوب مشترک برای مدیریت مداوم و پیشگیرانهٔ خشکسالی، در هر نشست جدید خطر تکرار همان سناریوهای ناموفق قبلی وجود دارد.
از تلهسور