جمعه ۶ شهریور ۱۴۰۵
تشدید فشار معیشتی در سالهای اخیر موج جدیدی از حضور زنان سقزی در مزارع کشاورزی منطقه به راه انداخته است، نیروی کاری که در غیاب بازرسی کار، بدون انعقاد قرارداد، پوشش بیمه تأمین اجتماعی، و رعایت قانون حداقل مزد سختترین کارهای فصلی را به دوش میکشد.
به گزارش خبرنگار ایلنا، تصاویر و گزارشهای میدانی اخیر در شبکههای اجتماعی راوی افزایش چشمگیر حضور زنان کارگر سقزی در مزارع کشاورزی است، زنانی که تابستان امسال دوشادوش مردان بار سنگین کارهای فصلی همچون وجین و برداشت نخود را در زمینهای حد فاصل بوکان و میاندوآب به دوش میکشند.
نکتهٔ قابل تأمل در این باره فعالیت این نیروی کار در تاریکخانهٔ روابط کار و خارج از شمول قانون کار است. در این مزارع کارگران از بدیهیترین حقوق حمایتی محروماند و بههیچوجه خبری از انعقاد قرارداد، پوشش بیمهٔ تأمین اجتماعی، رعایت مصوباتِ حداقل مزد، و سقف مجاز ساعت کاری نیست.
این زنها می گویند: «مزد ما روزانه و بسیار ناچیز است و از بیمه و مزد حداقلی خبری نیست. حتی قرارداد هم نداریم. به معنای واقعی کلمه استثمار میشویم.»
شواهد نشان میدهد که تشدید تنگناهای معیشتی و اقتصادی در سالهای اخیر ترکیب جنسیتی این مشاغل سخت را تغییر داده و زنانی را که تا پیش از این حضور کمرنگتری در این عرصهها داشتند، برای تأمین معاش روانهٔ مزارع کرده است.
این کارگران فصلی ناچارند هر روز از ساعت ۴ بامداد خانه را ترک کنند و تا غروب کار طاقتفرسا زیر تیغ آفتاب را تاب بیاورند، آنهم در ازای مزد ناچیزِ توافقی که بخش زیادی از آن را نیز هزینههای رفتوآمد میبلعد.