کیوان صمیمی
دوشنبه ۲ شهریور ۱۴۰۵
بعداز اعتراض‌های دی ۱۴۰۴ دانشجویان بسیاری به کمیتهٔ انضباطی احضار شدند و تا امروز ده نفر از دانشگاه شریف، دو نفر از دانشگاه تهران، یک نفر از دانشگاه بهشتی، و یک دانشجوی دانشگاه بیرجند به‌خاطر اعتقاد به بهاییّت حکم اخراجشان صادر شده است.
همچنین، تعداد قابل توجهی از دانشجویان به اتهام حضور در اعتراض‌های دی‌ماه حکم زندان گرفته‌اند یا در بازداشتگاه به سر می‌برند.
علاوه بر سیاست‌های سرکوبگرانه، افزایش سیاست‌های پولی‌سازی و خصوصی‌سازی افسارگسیخته درمورد دانشگاه به‌وضوح دیده می‌شود. بنا بر آمارهای موجود، اکثر دانشجویان دانشگاه‌های دولتی از سه دهک بالای جامعه‌اند و این نشان می‌دهد که طبقات پایین جامعه امکان بسیار کمتری برای حضور در دانشگاه دارند.
همچنین، کاهش سیاست‌های رفاهی مانند خدمات خوابگاه یا گران بودن سلف بسیاری از دانشجویان را زیر فشار قرار داده است. در نتیجه تعداد زیادی از دانشجویان، حتی دانشجویان کارشناسی، مجبور شده‌اند به‌منظور امرار معاش به مشاغل وقت‌گیر و پُرزحمت روی آورند.
شوربختانه، استیصال و ناامیدی نیز در میان دانشجویان رشد زیادی کرده که به افکار خطرناکی مانند خودکشی پهلو می‌زند، پدیده‌ای که در سال‌های اخیر بین دانشجویان رو به افزایش است و زنگ خطری‌ست برای جامعهٔ علمی کشور.
به نظر می‌رسد راهکار [مقابله با این وضع] فشار خشونت‌پرهیز به‌منظور تغییر دادن سیاست‌های سرکوبگرانه و ناعادلانه و نیز تقویت همبستگی و قدرت جمعی و تشکل‌سازی در دانشجویان است، تشکل‌هایی که گاه می‌توانند بسیار کوچک باشند و از یک دورهمی و گفت‌وگو آغاز شوند.
از کانال تلگرام نویسنده