دوشنبه ۱۲ مرداد ۱۴۰۵
🔻محمد روشن، مشاور وزیر علوم جمهوری اسلامی، اخیرا در اظهاراتی مدعی شده که: «بومیگزینی یکی از محورهای مهم در مدیریت جدید آموزش عالی است و آموزش عالی به سمت بومیگزینی حرکت میکند». او در دفاع از این سیاست، اذعان داشته «جذب نیروهای بومی موجب ثبات شغلی، ماندگاری نخبگان در استانها و ارتقای کیفیت خدمات آموزشی و اداری میشود» و همچنین «بومیگزینی علاوه بر کاهش دغدغههای رفاهی و معیشتی خانوادهها، به حفظ تعادل فرهنگی و اجتماعی مناطق کمک میکند»
🔻در واقعیت اما نتیجه این رویکرد تشدید نابرابری موجود بین دانشجویان ساکن در مناطق محروم و دانشجویان ساکن در مناطق برخوردار است. امکان موفقیت همچین سیاستی، در گروِ وجود سطح برابری از دسترسیِ مردم به زیرساختها و منابع مختلف در تمامی نقاط ایران است؛ وضعیتی که جمهوری اسلامی فرسنگها با آن فاصله دارد.
🔻برای مثال، استان سیستان و بلوچستان، با نرخ باسوادی تقریبا ۸۴ درصدی، پایینتر از تمام استانهای دیگر کشور قرار میگیرد. نسبت دانشجو به جمعیت این استان نیز گویاست: حدودا ۳۶۰۰ نفر از هر صد هزار نفر؛ در مقایسه با میانگین کشوری ۵۵۰۰ نسبت به صد هزار نفر. این آمار، نتیجهٔ مستقیم دههها طرد و تبعیض از سوی جمهوری اسلامی است.
🔻در چنین شرایطی و با در نظر گرفتن عدم دسترسی برابر ساکنین ایران به زیرساختهای مناسب، تأکید بر بومیسازی، نه تنها باعث بهبود شرایط زندگی بومیان مناطق محروم نمیشود، بلکه بهدلیل موارد ذکر شده، امکان خروج از این شرایط و دستیابی به محیط آموزشی مناسبتر را نیز از آنان سلب میکند. این سیاست همچنین به کنترل هر چه بیشتر جامعه و نظارت بر فعالیتهای گروههای قومی-فرهنگی مختلف میانجامد.
🔻سخنان محمد روشن در امتداد سیاستهای رانتی و تبعیضمحور جمهوری اسلامیست که برای دههها، تنها درصد کوچکی از مردم را شایسته و لایق تحصیل در قلههای آموزش عالی کشور دانسته است؛ وضعیتی که طبق آمار منتشر شده توسط وزارت رفاه، تنها ۵ درصد از صندلیهای دانشگاههای دولتی را برای دهکهای محروم ۱ تا ۳ باقی گذاشته است.