شنبه ۱۰ مرداد ۱۴۰۵
کمپین حقوق بشر ایران در گزارشی تازه اعلام کرد از زمان اعتراضات سراسری دیماه ۱۴۰۴ تا ششم مرداد ۱۴۰۵، دستکم ۶۰ معلم و فعال تشکلهای صنفی فرهنگیان در ایران بازداشت، زندانی یا با احکام قضایی روبهرو شدهاند. این نهاد حقوق بشری تأکید کرده است رقم یادشده مجموع افراد بازداشتشده، تحت پیگرد و زندانی است و نباید آن را شمار زندانیان کنونی دانست.
براساس این گزارش، بسیاری از بازداشتها در جریان اعتراضات یا هفتهها و ماهها پس از فروکشکردن آنها صورت گرفته است. شماری از معلمان با اتهامهای امنیتی مانند «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور» و «تبلیغ علیه نظام» تحت پیگرد قرار گرفته و برخی نیز به حبسهای طولانی، شلاق، تبعید داخلی، ممنوعیت خروج از کشور و محرومیتهای اجتماعی محکوم شدهاند.
کمپین حقوق بشر ایران میگوید شمار واقعی معلمان بازداشتشده احتمالاً بسیار بیشتر است، زیرا بسیاری از پروندهها، بهویژه در شهرهای کوچک، هرگز رسانهای نشدهاند. قطع سراسری اینترنت به مدت ۸۸ روز نیز دسترسی به اطلاعات و مستندسازی موارد بازداشت و نقض حقوق زندانیان را با مانع جدی روبهرو کرده است.
یافتههای این گزارش از نگهداری طولانیمدت شماری از معلمان در سلولهای انفرادی، بیخبری خانوادهها از محل بازداشت، محرومیت از وکیل و تماس تلفنی و همچنین جلوگیری از دسترسی زندانیان به درمان تخصصی و دارو حکایت دارد. در برخی پروندهها، فشارهای قضایی پس از انتقال فعالان صنفی به زندان نیز ادامه یافته و پروندههای تازهای علیه آنان گشوده شده است.
مسعود فرهیخته، فعال صنفی معلمان، از جمله زندانیانی است که بهگفته این گزارش از زمان بازداشت در شهریور ۱۴۰۴ تاکنون شش بار به سلول انفرادی منتقل شده است. آخرین دوره انفرادی او از نهم تا ۲۹ تیرماه، به مدت ۲۰ روز ادامه داشت و او در این مدت از تماس و ملاقات با خانواده محروم بود. این انتقال پس از انتشار بیانیهای صورت گرفت که فرهیخته در آن اعلام کرده بود در دادگاهی که فاقد معیارهای دادرسی عادلانه میداند، حاضر نخواهد شد.
ابوالفضل خوران، معلم و فعال صنفی محبوس در زندان اراک، نیز با وجود ابتلا به بیماری جدی گوش و نیاز به عمل جراحی، از انتقال به بیمارستان و دریافت درمان تخصصی محروم مانده است. او پیشتر به شش سال زندان و ۷۴ ضربه شلاق در ملأ عام محکوم شده بود و بهگفته یک منبع آگاه، در دوران زندان نیز پروندههای تازهای علیه او تشکیل شده است.
ابعاد برخوردها در شهرهای کوچک، یکی از محورهای اصلی این گزارش است. یک منبع مطلع در اراک گفته است شمار قابلتوجهی از معلمان این شهر بازداشت شدند، اما نام تنها چند نفر رسانهای شد. یکی از این معلمان ابتدا با اتهام «محاربه» روبهرو شد، اما بعداً از این اتهام تبرئه و با سپردن وثیقه آزاد شد. معاون یکی از دبیرستانهای شناختهشده اراک نیز همراه با همسر و فرزندانش در جریان اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی بازداشت شده است.
در بجنورد نیز حسین رمضانپور، معلم و فعال مدنی، روز ۱۸ دی در خیابان و با اعمال خشونت بازداشت شد. خانواده او نزدیک به سه هفته از محل نگهداریاش اطلاعی نداشتند و او پس از ۲۱ روز بازجویی و نگهداری در سلول انفرادی به زندان بجنورد منتقل شد.
در فهرست منتشرشده نام دهها معلم و فعال صنفی از استانها و شهرهای مختلف، از جمله شکرالله احمدی، رضا مسلمی، کوکب بداغی پگاه، علی احمدی، جانمحمد احمدی، هادی جلالی، محمدرضا علیجانی، آریا نورانی، احمد علیزاده، آزاده صالحی، کیومرث واعظی، امیر رحیمی، فاطمه زارعی، جلیل شیردل، عبدالرضا قندهاری و آمنه بیرقداری دیده میشود. این فهرست کامل نیست و پروندههای گزارشنشده را دربر نمیگیرد.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران نیز با محکومکردن تشدید فشارها، خواستار لغو احکام صادرشده، آزادی فوری و بدون قیدوشرط معلمان زندانی و پایان پروندهسازی امنیتی علیه فعالان صنفی شده است. این شورا تأکید کرده دفاع از حقوق معلمان، آموزش عمومی، بهبود معیشت فرهنگیان و اعتراض به تبعیض، فعالیتهایی قانونی و مشروعاند و نباید با بازداشت و زندان پاسخ داده شوند.
کمپین حقوق بشر ایران از یونسکو، سازمان بینالمللی کار، اتحادیههای معلمان و گزارشگران ویژه سازمان ملل خواسته است پرونده معلمان زندانی را پیگیری کنند. مقامهای قضایی و امنیتی جمهوری اسلامی تاکنون به این گزارش و ادعاهای مطرحشده درباره شرایط بازداشت و محرومیت معلمان زندانی از خدمات درمانی واکنش علنی نشان ندادهاند.
اخبار روز