(تصویر ساختهٔ هوشواره و افزودهٔ اندیشهٔ نو است.)
مجتبی نجفی
دوشنبه ۲۲ تیر ۱۴۰۵
آقای مجتبی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، از انتقام از ترامپ حرف زده و گفته است این انتقام خواست مردم است. آقای علی خمینی، نوهٔ روح الله خمینی، از طرف «من» بهعنوان ملت ایران گفته ما با آمریکا پدرکُشتگی داریم. جالب اینجاست او به کودتای سی و دو علیه مصدق اشاره کرده و به کشته شدن رهبر جمهوری اسلامی رسیده. پدربزرگ او و بسیاری از همفکرانش در غائلهٔ کودتای سی و دو طرفدار کاشانی بودند، همو که از وقوع کودتا ابراز خشنودی کرد و گفت شاه برود، عمامهٔ ما هم رفته.
من بهعنوان عضوی از ملت ایران از شما میخواهم از جانب من حرف نزنید. خطاب من به شما هم هست. مرا مصادره نکنید. من مخالف جنگم، اما بهجای جنگ خواستار مذاکره و تفاهمم. مانند من هم میلیونها ایرانی هستند که جنگ نمیخواهند، چون كه تورم، ناامنی، و خطر از دست رفتن خاک و آیندهٔ ایران را نمیخواهند. آنها هم نمیخواهند مصادره شوند. اگر جنگ نمیخواهند، به این معنی نیست که انتقام میخواهند. در کنار جنگ، ديکتاتوری هم نمیخواهند.
دیکتاتوری یعنی چی؟ یعنی همین کار شما، بدون نظرخواهی از من و میلیونها «من» دیگر. یکی میگويد مردم انتقام میخواهند و یکی هم میگويد هر کس از مذاکره و مفاهمه با آمریکا حرف بزند خبیث است. من نه انتقام میخواهم، نه تداوم جنگ. میخواهم امید عربی، آن صیاد جوان روستای کوهستگ شهرستان سیریک، دیگر کشته نشود و برای سفرهٔ خانوادهاش نان بیاورد. میخواهم دیگر جنوب ایران بمباران نشود، زیرا که هر زخمی بر تن ایران زخم من است و ما «حمله به جنوب» نداریم، «حمله به ایران» داریم. و اگر خاک ایران مُشاع است و «ایران برای همهٔ ایرانیان» است، یعنی زخمهای هر ایرانی در گوشهگوشهٔ این خاک باید زخم و رنج همهٔ ایرانیان باشد و مشاع بودن ایران یعنی ما در درد و رنج همهٔ ایرانیان شریک باشیم. و امروز سهم مردم جنوب کشورم حملههای گاه و بیگاه هواپیماهای متجاوز خارجی و کشته شدن این صیاد جوان است و شما هم نه پدافند درست حسابی دارید، نه امکانات مناسب برای بازدارندگی.
اما میدان شعار شما بسیار فراخ است و زبان رجزخوانی شما نقطه ندارد. یکی از انتقام میگوید، یکی مذاکره را خباثت و خیانت میخواند. اما اجازه بدهید در این بازی زبانی شما من دلنگران صیاد نانآور خانه باشم، نگران عادی شدن حملههای گاه و بیگاه هواپیماهای متجاوز به خاک کشورم و تداوم خشونت و ناامنی.
دارها برقرارند و مرزها بیقرار. این سرنوشت شوم از نفس همزمان جنگ و دیکتاتوری است که در بحبوحهٔ انتقامخواهی و مذاکرهستیزی شما آنچه قربانی میشود ایران است و ایرانی. ما جنگ نمیخواهیم، دیکتاتوری نمیخواهیم، خشونت و بیآیندگی ایران و عادی شدن تجاوز به مرزها و کشته شدن شهروندان ایرانی را، چه در هجوم هواپیماهای متجاوز خارجی چه در زندانها و پای دارها، نمیخواهیم.
از کانال تلگرام جمهوری ایرانی