شنبه ۱۶ خرداد ۱۴۰۵
بر اساس گزارش ایلنا، جمعی از بازنشستگان تأمین اجتماعی رشت با راهاندازی یک طومار اعتراضی خطاب به احمد میدری (وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی)، ضمن انتقاد از رویههای جاری در قبال استقلال صندوق تامین اجتماعی، خواستار پیگیری و پاسخگویی وزارت کار نسبت به وضعیت معیشتی و درمانی خود شدند.
سه محور اصلی مطالبات آنان از این قرار است:
افزایش مستمریها متناسب با هزینه واقعی زندگی و خط فقر
اجرای کامل قوانین مربوط به متناسبسازی و حفظ قدرت خرید بازنشستگان
پاسخگویی دولت و سازمان تأمین اجتماعی نسبت به تعهدات مالی خود
بازنشستگان میگویند حدود ۶۰ درصد بازنشستگان تأمین اجتماعی زیر خط فقر قرار دارند و مستمریهای فعلی پاسخگوی هزینههای زندگی نیست.
- آنها از افزایش مداوم قیمت کالاهای اساسی، خدمات درمانی، مسکن و سایر هزینههای زندگی انتقاد کردهاند.
- در طومار، خواسته شده که حقوق بازنشستگان متناسب با نرخ واقعی تورم و هزینههای معیشت افزایش یابد.
- بازنشستگان بر اجرای کامل قوانین مربوط به متناسبسازی حقوق و حفظ قدرت خرید مستمریبگیران تأکید کردهاند.
- آنان همچنین خواستار توجه مسئولان به مشکلات معیشتی و درمانی بازنشستگان و اتخاذ راهکارهای عملی برای بهبود وضعیت زندگی این قشر شدهاند.
در متن طومار تأکید شده که بخش بزرگی از بازنشستگان پس از سالها پرداخت حق بیمه، اکنون با مشکلات جدی اقتصادی روبهرو هستند و ادامه این وضعیت را ناعادلانه میدانند.
در مجموع، محور اصلی این طومار اعتراض به فقیرتر شدن بازنشستگان و مطالبه ترمیم مستمریها برای تأمین یک زندگی آبرومندانه است.
🔴اما پرسش مهمتر این است که آیا طومار اعتراضی به تنهایی میتواند این مطالبات را محقق کند؟
پاسخ کوتاه این است:
احتمالاً نه؛ اما میتواند بخشی از یک راهبرد مؤثرتر باشد.
این طومار سه کارکرد مهم دارد:
▫️نشان میدهد مطالبه پشتوانه جمعی دارد.
▫️هزینه نادیده گرفتن مطالبه را برای مسئولان افزایش میدهد.
▫️امکان مستندسازی و ارجاع به یک خواست مشخص را فراهم میکند.
▫️یک رسانه رسمی را ناظر بر شرایط قرار داده است.
تمام مراحل بالا، درجاتی از سازمانیابی موثر و رو به پیشرفت را نشان میهند.
با این حال، مشکل اصلی اینجاست که مطالبات بازنشستگان رشت صرفاً اداری یا اجرایی نیستند. بخش مهمی از آنها به منابع مالی، بودجه عمومی و توازن قدرت سیاسی گره خورده است. در چنین مواردی، تجربه کشورهای مختلف نشان میدهد که طومار بهتنهایی معمولاً کافی نیست.
🧩موفقترین نمونههای مطالبهگری بازنشستگان و اتحادیهها در جهان زمانی شکل گرفتهاند که چند ابزار در کنار هم به کار رفتهاند:
مستندسازی و جمعآوری امضا؛
پوشش رسانهای مستمر؛
پیگیری حقوقی و قانونی؛
ایجاد ائتلاف با گروههای مشابه در شهرهای دیگر؛
و مهمتر از همه، تداوم کنش جمعی در طول زمان.
از این منظر، ارزش اصلی طومار رشت شاید نه در تعداد امضاها، بلکه در این باشد که آیا میتواند به یک شبکه پایدارتر از ارتباط و هماهنگی میان بازنشستگان تبدیل شود یا نه.
نکته دیگر این که در سالهای اخیر، بسیاری از تجمعات بازنشستگان بر شعارهای کلی و اعتراضات خیابانی متمرکز بودهاند. طومار رشت یک تفاوت مهم دارد:
تلاش میکند مطالبه را به زبان اعداد و واقعیتهای معیشتی صورتبندی کند؛ اگر این ادعا با دادههای دقیق، روایتهای مستند و پیگیری مداوم همراه شود، ظرفیت بیشتری برای جلب حمایت افکار عمومی خواهد داشت.
🧩جمعآوری امضا، ثبت خواستهها بهصورت مکتوب و تلاش برای تبدیل یک رنج پراکنده به یک مطالبه جمعی و مستند است.
طومار را نباید بهعنوان ابزار نهایی دید؛ اما میتوان آن را نقطه آغاز یک فرایند سازمانیابی دانست. اگر پس از جمعآوری امضا، ارتباط میان امضاکنندگان قطع شود و اقدام دیگری صورت نگیرد، احتمال دستیابی به نتایج ملموس پایین است. اما اگر این اقدام به ایجاد شبکههای محلی، تولید مستندات، پیگیری حقوقی و هماهنگی سراسری میان بازنشستگان منجر شود، میتواند به بخشی از یک راهبرد مؤثر برای افزایش قدرت چانهزنی تبدیل شود.
موفقیت یا شکست این طومار بیش از تعداد امضاها، به شیوه پاسخگویی به چنین پرسشهایی بستگی دارد.