جمعه ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۵
۱. نبود امنیت شغلی و اقتصادی
نقض حق بر کار باثبات: هسته اصلی مشکل در موقتیسازی، فقدان امنیت شغلی است. کارگران موقت همواره در معرض خطر عدم تمدید قرارداد یا اخراج ناگهانی بدون دلیل موجه هستند. این وضعیت باعث ایجاد استرس مزمن مالی و ناتوانی در برنامهریزی بلندمدت زندگی میشود.
۲. تبعیض در پرداخت و مزایا
نقض حق بر دستمزد برابر برای کار با ارزش برابر: مطالعات متعدد نشان میدهند که کارگران موقت یا پیمانکاری اغلب برای انجام کاری مشابه کارگران دائمی، دستمزد کمتری دریافت میکنند. علاوه بر این، آنها ممکن است از مزایای جانبی مهمی مانند بیمه درمانی جامع، پاداشهای پایان سال، مرخصی با حقوق کافی، و دسترسی به برنامههای بازنشستگی محروم بمانند.
۳. تضعیف حق تشکلیابی و چانهزنی جمعی
نقض آزادی انجمنها: کارگران موقت به دلیل ماهیت ناپایدار شغلشان، معمولاً در سازماندهی و پیوستن به اتحادیههای کارگری با موانع جدی مواجه هستند. ترس از عدم تمدید قرارداد باعث میشود که تمایل کمتری به اعتراض یا شرکت در چانهزنی جمعی داشته باشند. این امر صدای آنها را در مطالبه حقوقشان تضعیف میکند.
۴. موانع در دسترسی به آموزش و توسعه شغلی
نقض حق بر آموزش حین کار: کارفرمایان معمولاً کمتر روی آموزش یا ارتقاء مهارتهای کارگران موقت سرمایهگذاری میکنند، زیرا این کارگران را نیروی بلندمدت سازمان نمیدانند. این امر فرصتهای پیشرفت شغلی و تحرک اجتماعی آنها را محدود میکند و باعث میشود در یک چرخه مشاغل کممهارت و کمدرآمد باقی بمانند.
۵. مشکلات ایمنی و بهداشت شغلی
نقض حق بر محیط کار ایمن: کارگران موقت ممکن است آموزشهای ایمنی کمتری دریافت کنند و در نتیجه بیشتر در معرض حوادث و خطرات شغلی قرار گیرند. گاهی اوقات، ماهیت استخدام آنها باعث میشود که در محیطهایی با نظارت کمتر یا استانداردهای ایمنی پایینتر کار کنند.
راهحلها و اقدامات حمایتی
مقابله با این نقض حقوق نیازمند مداخله قانونی و سیاستگذاری دقیق و از جمله تغییر رویکرد کلی دولت برای بازگشت به ذهنیت و فرهنگی است که کارگران به صورت طبیعی پس از یک دوره کار موقت و آزمایشی باید استخدام شوند.
از کانال تلگرام داوطلب