Recently updated on می 10th, 2026 at 03:35 ب.ظ
جمعه ۱۸ اردیبهشت ۱۴۰۵
هفتهی معلم است و ما از کلاسهایی حرف میزنیم که دیگر صدای زنگشان درنمیآید؛ از کولهپشتیهایی که صاحبانشان زیر آوار جنگ جا ماندند. از کودکانی که باید مشق مینوشتند، نه اینکه نامشان به فهرست کشتهشدگان اضافه شود. کودکان مدرسهی «میناب» و دیگر کودکانی که در جنگ جان باختند، جهانهایی ناتماماند؛ کودکیهایی ربودهشده در جهانی که سالهاست مرگ را عادی کردهاند و از ما میخواهند به آن عادت کنیم.
مدرسهها تعطیل میشوند، کتابها خاک میخورند و کودکان، پیش از آنکه الفبای زندگی را یاد بگیرند، با زبان آژیر، دود و فقدان بزرگ میشوند. اما ما عادت نمیکنیم؛ نه به جنگ، و نه به قدرتی که آینده را از چشمهای دانشآموزان میدزدد.
هفتهی معلم، برای ما فقط بزرگداشت آموزش و معلمان نیست؛ ایستادن کنار حقِ زندگیِ تمامی کسانیست که قربانی جنگ، سرکوب و عطش شدند؛ نیز زنده نگه داشتن یاد معلمان کشتهشده، زندانی و بازداشتشدهای است که در کنار کودکان و دانشآموزان، بهای ایستادن در برابر سرکوب، جنگ و ویرانی را پرداختند. آنان که خواستند مدرسه، جایی برای زندگی و آگاهی باشد نه تداوم سرکوب، خاموشی و سکوت.