دوشنبه ۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۵
معلمان مدرسه شجره طیبه میناب دانش آموزانشان را در بخشی که فکر میکردند امنتر است جمع کردند؛ لابد سعی کردند به آنها امید بدهند که نترسید ما با هم هستیم؛ شاید در آن فاصله کوتاه دعایی خوانده باشند.
آنچه مانده است نشان میدهد که این معلمهای شریف؛ در میان آن لحظههای ترس و دلهره؛ دانش آموزانشان را نزدیک خود گرد آورده و محکم در آغوششان فشرده بودند.
سفرتان به خیر معلمهای شریف و نازنین.
معلمان میناب! ما شما را فراموش نمیکنیم؛ همچنان
که هرگز آنهایی را که برایتان طلب موشک تاماهاک آمریکایی کردند فراموش نمیکنیم و نمیبخشیم.
همانهایی که همان موقع که شما میسوختید و آخرین نفسهایتان را کنار شاگردانتان میکشیدید؛ هیولاوار رقصیدند و پایکوبی کردند.
کانون زنان ایرانی