شنبه ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵
روز معلم امسال در حالی فرا رسید که جامعهٔ آموزشی ایران یکی از تلخترین و سرکوبشدهترین دورههایش را پشت سر گذاشته است، سالی آکنده از کشتار، بازداشت، سرکوب و فقدان، از دست دادن همکاران و دانشآموزانی که برخی در اعتراضهای مردمی به دست حکومت و برخی در سایهٔ جنگ و مداخلههای قدرتهای خارجی جان باختند و جایشان برای همیشه در کلاسهای درس خالی ماند.
در این میان، معلمان بسیاری بهجای ایستادن در برابر تخته، با احضار، بازجویی، زندان، و فشارهای امنیتی روبهرو شدهاند. دانشآموزانی که باید در امنیت میآموختند، هم در سرکوبهای خیابانی و هم در سایهٔ جنگ و موشکباران جانشان را از دست دادند، از جمله در فاجعهٔ مدرسهٔ ابتدایی میناب که در پی حملههای نظامی آمریکا بار دیگر نشان داد چگونه زندگی و آیندهٔ کودکان قربانی کشمکشهای قدرت میشود.
کلاسهای بیمعلم، صندلیهای خالی، و کولهپشتیهای رهاشده، قبرهای بیپیکر، همه ردهایی زنده از اعمال خشونت بر نسلی است که حق زیستن و آموختنش همزمان هدف گرفته شد. در کنار این فقدانها، معلمانی نیز کشته شدند.
از سوی دیگر، میدانیم دیریست که آموزش از حق عمومی به امتیاز طبقاتی تبدیل شده است و تراژدیهای یک سال اخیر این روند تباهی را ویرانگرتر کرده است. با وجود این همه رنج، آموزش هنوز ایستاده است؛ کلاسهایی که اگرچه خالیتر شدهاند و مدرسههایی که بیرحمانه طبقاتیتر شدهاند، اما با امید و مقاومت نفس میکشند؛ صدای معلمانی که خاموش نشده و در دفاع از کرامت انسانی و عدالت طنینانداز است و همچنان بر حق آموزش برابر، رایگان، و انسانی پای فشردهاند.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران ضمن گرامیداشت روز معلم، این روز را به همهٔ معلمان آزاده تبریک میگوید، آنان که در دل تاریکی، چراغ آگاهی و برابری و رهایی را روشن نگه داشتهاند. حال که ما تاریکترین روزهای تاریخ صد سال گذشته را سپری میکنیم، و حال که امید به آینده را از هر جانب تازیانه میزنند، وظیفهٔ معلمان راستین نگاه داشتن ایمان به آیندهای آزاد و عادلانه است. روز معلم روز تجدید پیمان با آیندههای روشن و مبارزه برای رسیدن به آن است.