(عکس آرشیوی افزودهٔ اندیشهٔ نو است.)
محمد مالجو
دوشنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۵
اصرار بر تداوم تقابل در آخرین روزهای آتشبس نه نشانۀ صلابت، که بیانگر نوعی گریز از واقعیت است. توازن قوا نه با شعار، که با وزن انباشتشدۀ خسارتها سنجیده میشود. تقابلگرایان با نادیده گرفتن این واقعیت عملاً جنگ را به سطحی از تخیل استراتژیک فروکاستهاند: هر ضربهای به بیرون انگار خودکار به تقویت درون میانجامد. اما تجربه دقیقاً عکس این را نشان میدهد.
این رویکرد عملاً سیاست را به قمار بدل میکند: قمار بر سر زیرساختها، بر سر ظرفیت تولید، و مهمتر از همه بر سر تابآوری جامعهای که پیشاپیش زیر بار بحرانها کمر خم کرده است. در این منطق انگار ویرانسازی نه تهدید، که ابزار تلقی میشود. انگار که با تعمیم ناامنی میتوان امنیت خرید. اما چنین تصوری اصلاً نوعی وارونگی خطرناک در عقلانیت سیاسی است. ویرانسازی مهارنشده، در شرایط کنونی، رقیب را بهسختی متضرر میکند، اما از پا نمیاندازد. ویرانشدگی بیمهار، برعکس، ما را دیر یا زود از پا خواهد انداخت.
تقابلگرایان از «بازدارندگی» سخن میگویند، اما آنچه میسازند چرخهای از تشدید است، هر دور شدیدتر از دور قبلی. پافشاری بر این مسیر نه جسارت، که ماجراجویی کور است، نوعی ماجراجویی که هزینهاش را نه طراحان این خط، بلکه نسلهای امروز و فردای جامعهای میپردازند که صدایشان در این میان شنیده نمیشود.
از کانال تلگرام نویسنده