ترجمهٔ حبیب مهرزاد
چهارشنبه ۲۶ فروردین ۱۴۰۵
اتحادیههای جهانی امضاکنندهٔ این بیانیه خواستار آتشبس دائمی و پایدار در سراسر خاورمیانه و پایان فوری چرخهٔ بیوقفهٔ جنگ و نظامیگریاند که همچنان هزینهٔ فاجعهباری بر غیرنظامیان، کارگران، و کل جوامع کشورها تحمیل میکند.
مایهٔ تأسف ما است که مذاکرات اخیر در اسلامآباد، که در مدت برقراری آتشبس دو هفتهیی میان آمریکا، اسرائیل، و ایران برگزار شد، بدون دستیابی به توافقی بادوام برای صلح پایان یافت. این آتشبس باید دائمی شود، باید به کاهش کامل تنشها منجر شود، و بهصراحت باید لبنان را نیز در بر گیرد، جایی که حملههای نظامی اسرائیل به نیروهای حزبالله مورد حمایت ایران بحران انسانی فاجعهباری ایجاد کرده و بر زندگی و معیشت شهروندان عادی نیز اثر گذاشته است.
لبنان همچنان بهای انسانی و اجتماعی سنگینی در این درگیری متحمل میشود. غیرنظامیان با حملههای مداوم، آوارگی، و تخریب زیرساختهای حیاتی، از جمله مدرسهها و بیمارستانها روبهرو هستند. لبنان نباید «صحنهٔ دوم جنگ» تلقی شود؛ هر مسیر جدّی بهسوی صلح باید شامل پایان یافتن حملههایی باشد که این کشور و مردمش را ویران کرده است.
بسته شدن تنگهٔ هرمز شوکهای شدید انسانی و اقتصادی در سراسر منطقه ایجاد کرده و باعث اختلال در صادرات نفت و گاز و کود شیمیایی، آسیب دیدن زنجیرههای تأمین، تشدید ناامنی غذایی، و فشار بر اقتصادهای شکنندهٔ منطقه شده است که پیامدهای منفی عظیمی برای معیشت مردم و دسترسی آنان به نیازهای اساسی دارد. هزاران شغل در معرض خطر قرار گرفته و کارگران با کاهش ناگهانی درآمد و نبود حمایتهای لازم مواجه شدهاند.
یکی از ویژگیهای بارز این جنگ متأسفانه هدف قرار دادن تأسیسات انرژی، نفت، گاز، و پتروشیمی در منطقهای است که اقتصادش اتکای زیادی به این صنایع دارد. کارگران شاغل در این بخشها هنگام انجام وظیفه در محل کار کشته یا زخمی میشوند، در حالی که خودِ این کالاها به ابزار فشار طرفهای درگیر تبدیل شدهاند.
در حالی که توجه جهانی بر افزایش قیمت نفت متمرکز است، ملوانان غیرنظامی کشته یا زخمی شدهاند و کشتیها همچنان در معرض تهدید حمله قرار دارند. بیش از ۲۰هزار ملوان در تنگهٔ هرمز گرفتار ماندهاند و در ترس و نااطمینانی دائم به سر میبرند، کارگران بیگناهی که هر روز عملاً در خط مقدم قرار دارند و زندگیشان در خطر است.
در این منطقه بیش از ۳۰میلیون کارگر مهاجر حضور دارند که بسیاری از آنان بیشترین آسیب را متحمل شدهاند. این کارگران ستونهای اصلی حفظ این بخشهای حیاتیاند، در حالی که ایمنی خودشان بسیار در خطر است و در معرض از دست دادن شغل و پرداخت نشدن مزد قرار دارند و در مسیر تخلیه و خروج از محل [در هنگام خطر] با موانعی مواجهاند. امنیت و ایمنی، حقوق، و برخورداری آنان از مزد باید بیدرنگ تضمین شود.
کارگران، غیرنظامیان، و نهادهای عمومی/دولتی هرگز نباید هدف عملیات نظامی قرار گیرند. کشتن و زخمی کردن کارگران در همهٔ بخشها، از آموزش و سلامت گرفته تا روزنامهنگاری و رسانه و حملونقل و دیگر خدمات ضروری، و همچنین تخریب فضاهای حفاظتشدهای مانند مدرسهها و بیمارستانها، نقض جدّی حقوق بینالملل و ضربه به کرامت انسانی است و باید قاطعانه محکوم شود.
جنبش جهانی اتحادیههای کارگری منطق جنگ و نظامیگری را مردود میداند. نیروی نظامی امنیت نمیآورد، بلکه خشونت را تثبیت، بیثباتی را تشدید، و بیعدالتی را گستردهتر میکند، و به پایههای صلح، دموکراسی، حقوق بشر، و همکاری چندجانبه ضربه و لطمه میزند.
دیپلماسی، نه بمب؛ گفتوگو، نه ویرانی، اینها تنها مسیرهای برحق برای دستیابی به صلح پایدارند.
ما، اتحادیههایی که بیش از ۲۰۰میلیون کارگر در سراسر جهان را نمایندگی میکنیم، از جامعهٔ جهانی این خواستها را داریم:
- ۰ دست رد زدن به جنگ، احترام گذاشتن به حقوق بینالملل، و محکوم کردن استفاده از نیروی نظامی از جانب همهٔ طرفها
- ۰ تبدیل کردن آتشبس کنونی به پایان دائمی و پایدار خصومتها، همراه با کاهش کامل تنشها
- ۰ حفاظت از غیرنظامیان و صیانت از خدمات و زیرساختهای حیاتی، تضمین دسترسی به مراقبتهای بهداشتی و درمانی، آموزش، حملونقل، محل کار، آب، و غذا، در تطابق کامل با حقوق بینالملل
- ۰ تضمین حفاظت از کارگران مهاجر، ملوانان، پناهجویان، و همهٔ کارگران در وضعیتهای بیثبات، از جمله تخلیهٔ امن آنها در صورت نیاز، دریافت مزد، و برخورداری از بهداشت و درمان، سرپناه، و ارتباطات
- ۰ پاسداری از حقوق انسانی و کارگری، تضمین پاسخگویی در برابر نقض حقوق بینالملل بشردوستانه و حقوق بشر، و حفاظت از آزادی تشکل، فعالیت اتحادیهیی، و فضای مدنی دموکراتیک در دوران جنگ و بحران.
ما بار دیگر بر تعهد راسخ خودمان به جهانی تأکید میکنیم که در آن حلوفصل مناقشات از مسیر دیپلماسی انجام شود، نه خشونت؛ جهانی که در آن چندجانبهگرایی تقویت شود و همهٔ انسانها حق داشته باشند در با کرامت در امنیت، دموکراسی، و صلح زندگی و کار کنند.
جنگ انتخابی سیاسی است. اما صلح تنها پاسخ است.
امضاکنندگان
دیوید ادواردز، دبیرکل، بینالملل آموزش (EI)
آتل هویی، دبیرکل، اتحادیهٔ جهانی اینداستریال (IndustriALL)
لوک تراینگل، دبیرکل، کنفدراسیون بینالمللی اتحادیههای کارگری (ITUC)
کریستی هافمن، دبیرکل، اتحادیهٔ جهانی یونی (UNI)
استیو کاتن، دبیرکل، فدراسیون بینالمللی کارگران حملونقل
آمبت یوسون، دبیرکل، بینالملل کارگران ساختمان و چوب
آدریانا پاز رامیرز، دبیرکل، فدراسیون بینالمللی کارگران خانگی
دانیل برتوسا، دبیرکل، بینالمللی خدمات دولتی
کریستیان براگاسون، دبیرکل، اتحادیهٔ بینالمللی مواد غذایی، کشاورزی، هتل، رستوران، پذیرایی، دخانیات و انجمنهای کارگری متحد (IUF)
ورونیکا نیلسون، دبیرکل، کمیتهٔ مشورتی اتحادیههای کارگری سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (OECD)
آنتونی بلنگر، دبیرکل، فدراسیون بینالمللی روزنامهنگاران (IFJ)
منبع: global_unions_call_for_permanent_ceasefire_en_final.pdf