یکشنبه ۹ فروردین ۱۴۰۵
تجربهٔ آرژانتین در سال ۲۰۰۱ فراتر از تلاش اقتصادی، الگوی بازپسگیری کرامت انسانی در اوج ناامیدی است. در آن زمان نرخ بیکاری به بیش از ۲۰درصد و فقر به ۵۳درصد رسیده بود.
جنبش «احیای کارخانهها» (Empresas Recuperadas) در آرژانتین زمانی آغاز شد که صاحبان کارخانهها با اعلام ورشکستگی از کشور گریختند و بدون پرداخت حقوق کارگران سرمایههایشان را از کشور خارج کردند.
کارگران بهجای رفتن به خانه و انتظار کشیدن برای دریافت بیمه بیکاری (که عملاً وجود نداشت)، کارخانهها را اشغال کردند و ماشینآلات را دوباره به کار انداختند.
کارگران با تشکیل تعاونیهای «بدون رئیس» عملاً الگوی دیگری از مدیریت را به اجرا گذاشتند که در نوع خودش بیسابقه بود: تصمیمگیریها بهصورت افقی و در مجمع عمومی (Assembly) با حضور همهٔ کارگران انجام میشد.
این جنبش فقط شامل کارخانههای صنعتی نبود. حتی هتلهای لوکسی مثل «بائون» (Hotel Bauen) در بوئنوسآیرس به دست کارکنان و کارگران بازگشایی و مدیریت شدند.
پیوند با جامعه و محله، حمایت فراتر از تولید
این تشکلها متوجه شدند که برای بقا به حمایت مردم نیاز دارند. بنابراین کارخانهها را به مراکز اجتماعی تبدیل کردند.
خدمات رایگان بخش بزرگی از این تلاش منسجم بود: بسیاری از این واحدها بخشی از فضایشان را به مدرسه، کتابخانهٔ عمومی، یا کلینیکهای درمانی برای اهالی محل اختصاص دادند.
در نتیجهٔ این پیوستگی، حمایت متقابل میان مردم و کارگران شکل گرفت. زمانی که پلیس برای بیرون راندن کارگران از کارخانهها میآمد، همسایهها با ایجاد زنجیرهٔ انسانی مانع اخراج کارگران میشدند.
برگرفته از کانال تلگرام داوطلب