پنجشنبه ۲۸ اسفند ۱۴۰۴
موج دیگری از اعدامها، حتی در شرایط جنگی حاکم بر مملکت، به راه افتاده است. دیروز و امروز چوبههای دار را دوباره برپا کردهاند و به اتهامهای واهی و در شرایطی که هیچ اعتمادی به فرhیند دادرسی در آن نظام سراسر تباهی وجود ندارد حداقل جان چهار انسان را ستاندهاند.
روزی نیست که با اتهام و پروندهسازیهای غیرشفاف، همچون انتساب به گروهها و جریانهای سیاسی، عدهای را خودسرانه بازداشت نکنند و پیشاپیش و با نقض آشکار رویه قضایی حکم دستگیرشدگان را شدید و غلیظ صادر نکنند. در شرایطی که کشور و جامعه بیش از هر چیز به انسجام اجتماعی نیاز دارد، اعدام میکنند تا بگویند گوشی برای شنیدن و چشمی برای دیدن آنچه بر سر این مملکت آوردهاند ندارند.
اعدام میکنند تا شکستهایشان را بپوشانند، شکست در آنچه به بهانهٔ آن تمام مطالبات برحق جامعه را خفه کردند. آری، این تباهی در تمام وعدههایش شکست خورده و روزگار سیاهی را برای ما ساخته است. چاه ویل برنامهٔ اتمیای که قرار بود امنیت و رفاه به ارمغان بیاورد و همهٔ خواستهای جامعه در آن سرکوب میشد اینک ارمغانی جز جنگ و بدبختی، فقر و فلاکت، بیکاری، و هزاران درد دیگر به همراه نداشته و تنها چیزی که به ارمغان نیاورده امنیت است.
از قضا، فتح بابی برای ایجاد حفرههای گسترده امنیتی ایجاد شده که جاسوسان دولتهای متجاوز به خاک ایران تا محرمانهترین جلسات و خلوتکدههای این جبّاران نفوذ کردهاند. ولی چه کسی بهغیر از خودشان امکان دسترسی به این اسرار را دارد؟ چه کسی بهغیر از آن کس که ایرانی میکُشد امکان ایرانفروشی دارد؟
بهراستی که «چو دزدی با چراغ آید، گُزیدهتر برد کالا»؛ جاسوسان در میان خودشان هستند، نه در میان معترضان و مخالفانی که اساساً سهمی از دایرهٔ قدرت ندارند.
کمیتهٔ حقوق بشر و برابری جنسیتی همبستگی جمهوریخواهان ایران (هجا) این موج جدید اعدامها و نقض گستردهتر حقوق بشر به بهانهٔ جنگ و حاکم شدن شرایط امنیتی را مطابق با اصول و باورهایش و مخالفت مبنایی با مجازات اعدام محکوم میکند و خواستار همصدایی همهٔ دلسوزان ایران برای فشار آوردن به جمهوری اسلامی برای متوقف کردن این موج اعدامهاست.