دوشنبه ۱۸ اسفند ۱۴۰۴
جنگی که امروز میان جمهوری اسلامی از یک سو و آمریکا و اسرائیل از سوی دیگر جریان دارد روز به روز ابعاد گستردەتری پیدا میکند و ویرانگرتر میشود. حملات هوایی آمریکا و اسرائیل برای درهم کوبیدن مراکز و پایگاههای نظامی، امنیتی، و حکومتی جمهوری اسلامی با شدت ادامه دارد. بخش مهمی از این حملات در شهرها و مناطق مختلف کردستان صورت گرفته است: شهرهای سردشت، بانه، مریوان، سنندج، پاوه، بوکان، مهاباد و دیگر شهرها و مناطق کردستان بارها هدف این حملات قرار گرفتهاند.
در برابر این وضعیت، رژیم جمهوری اسلامی برای حفظ نیروهایش به یکی از شناختهشدهترین و ضدانسانیترین شیوهها متوسل شده است: اسکان دادن نیروهای نظامی و امنیتی در میان مردم. نیروهای سپاه و دیگر ارگانهای سرکوبگر در مدارس، مساجد، و دیگر اماکن عمومی مستقر شدهاند تا عملاً از مردم بهعنوان سپر انسانی استفاده کنند. این وضعیت نشان میدهد که در این جنگ جان و زندگی مردم برای هیچیک از طرفین درگیری مطرح نیست. از یک سو جمهوری اسلامی برای حفظ بقای خودش مردم را سپر انسانی میکند و از سوی دیگر دولتهای آمریکا و اسرائیل اهداف نظامی و سیاسی خودشان را دنبال میکنند، بیآنکه سرنوشت مردم برایشان اهمیتی داشته باشد.
در چنین شرایطی، بحثی که این روزها در رسانهها و محافل سیاسی مطرح میشود نگرانیهای جدّی و واقعی را برای مردم کردستان و نیروهای آزادیخواه ایجاد کرده است. گزارشهایی منتشر شده است که نشان میدهد آمریکا و اسرائیل در نظر دارند از نیروهای مسلح برخی احزاب کردستانی بهعنوان نیروی زمینی در جنگ علیه جمهوری اسلامی استفاده کنند. به گفتهٔ مقامهای آمریکایی و اسرائیلی و نیز برخی منابع سیاسی، طرحی در دست بررسی است که بر اساس آن نیروهای مسلح احزاب کُردی بتوانند از خاک اقلیم کردستان وارد مناطق کردنشین ایران شده و کنترل بخشهایی از این مناطق را در دست بگیرند.
گفته میشود که این طرح ابتدا از سوی دولت اسرائیل و موساد مطرح شده و سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) نیز بعدها به آن پیوسته است. حتی گزارشهایی از تماس و گفتوگو میان مقامات آمریکایی و برخی رهبران ائتلافی از احزاب کردستانی منتشر شده است. در چارچوب این طرح قرار است از نیروهای مسلح این احزاب بهعنوان نیروی زمینی برای پیشبرد اهداف نظامی و سیاسی آمریکا و اسرائیل استفاده شود.
پیامدهای چنین سیاستی برای مردم کردستان بسیار روشن و در عین حال بسیار خطرناک است. ورود نیروهای مسلح این احزاب به داخل شهرهای کردستان، در شرایطی که رژیم در تهران هنوز بر سر قدرت است، عملاً به معنای تبدیل کردن کردستان به کانون اصلی جنگ خواهد بود. در آن صورت، شهرها و روستاهای کردستان به میدان مستقیم نبرد میان جمهوری اسلامی و نیروهای مورد حمایت آمریکا و اسرائیل تبدیل میشود و نخستین قربانیان آن نیز مردم بیدفاع خواهند بود.
تجربههای تاریخی نیز بهروشنی نشان میدهد که تکیه بر سیاستها و وعدههای قدرتهای بزرگ چه پیامدهای تلخی میتواند داشته باشد. در سالهای ۱۹۹۰ و۱۹۹۱، پس از جنگ خلیج فارس، وقتی مردم کردستان با قیام خود اقلیم کردستان را آزاد کردند، علیرغم وعدەهایی که دولت آمریکا به احزاب اپوزیسیون کُرد داده بود، زمانی که ارتش صدام حملات گستردهاش را آغاز کرد، آمریکا و متحدانش عملاً مردم کُرد را تنها گذاشتند. نتیجه آن شد که صدهاهزار نفر از مردم کردستان عراق مجبور شدند از خانههایشان فرار کنند و در کوهستانها سرگردان شوند؛ بسیاری از کودکان و سالمندان جان خود را از دست دادند.
در سالهای اخیر نیز تجربهٔ جنبش مردم کرد در سوریه نمونهٔ دیگری از همین واقعیت است. نیروهای کُرد در سوریه بارها در معرض رها شدن از سوی متحدان بینالمللی خود قرار گرفتند و هر بار با تغییر معادلات سیاسی و نظامی، سیاستهای قدرتهای جهانی نیز تغییر کرد. این تنها دو نمونه بود، اما متأسفانه تاریخ مردم کُرد مملو از چنین تجارب تلخ است. این تجربهها برای مردم کردستان درسی روشن دارد: سیاست قدرتهای بزرگ نه بر اساس تعهدات اخلاقی، بلکه بر اساس منافع لحظهای و معاملات پشت پرده شکل میگیرد.
افزون بر این، نباید از پیامدهای منطقهیی چنین سناریویی نیز غافل شد. در صورت گسترش درگیریها و ورود نیروهای مسلح احزاب کردستانی به جنگ، اقلیم کردستان عراق نیز در معرض خطرات جدّی قرار خواهد گرفت. جمهوری اسلامی و گروههای حشد شعبی همسو با آن در عراق بارها نشان دادهاند که آمادهاند برای اعمال فشار بر مردم اقلیم کردستان به هر اقدامی دست بزنند.
در همین حال، نقش دولت ترکیه نیز در این معادلات قابل چشمپوشی نیست. دولت ترکیه همواره مسئلهٔ کُرد را از منظر امنیت داخلی خودش نگاه کرده است و از هیچ فرصتی برای محدود کردن و به شکست کشاندن جنبشهای مردم کُرد در منطقه چشم نمیپوشد. تحولات کنونی میتواند برای دولت ترکیه نیز فرصتی فراهم کند تا با مداخلههای مستقیم یا غیرمستقیم در یکی از بزنگاهها ضربهاش را به جنبش عادلانهٔ مردم کردستان وارد کند.
از این رو، تبدیل شدن کردستان ایران به میدان جنگ نیابتی قدرتهای جهانی و منطقهیی نهتنها کمکی به آزادی مردم نمیکند، بلکه میتواند فاجعهای بزرگ برای مردم این منطقه و برای کل جنبش آزادیخواهانه در ایران به بار بیاورد.
موضع کومهله در این میان روشن و صریح است. کومهله یک نیروی انقلابی و ریشهدار در میان مردم کردستان است که دهههاست در صف مقدم مبارزه علیه جمهوری اسلامی قرار دارد. این مبارزه واقعی، پُرهزینه، و مداوم بوده است و هزاران انسان آزاده در این راه جانشان را از دست دادهاند. اما همین سابقهٔ مبارزاتی به ما یک درس مهم داده است: آزادی و برابری و رهایی از ستم ملی و هر دستاورد پایدار دیگری با اتکا به نیروی خود مردم به دست میآید. کومهله در عین مبارزهٔ جدّی و بدون وقفه علیه جمهوری اسلامی وارد هیچ ائتلاف یا پروژهای که در جهت سیاستهای آمریکا و اسرائیل باشد نخواهد شد.
ما نه بخشی از پروژههای نظامی قدرتهای بزرگ هستیم و نه اجازه خواهیم داد مبارزهٔ عادلانه مردم کردستان به ابزار بازیهای ژئوپولیتیک تبدیل شود. مبارزهٔ ما برای آزادی، برابری، و حق تعیین سرنوشت مردم است، نه برای پیشبرد اهداف دولتهایی چون آمریکا و اسرائیل که خود از عاملان پایمال کردن حقوق ملتها و سیاستهای سلطهطلبانهاند.
از نگاه کومهله، سرنوشت مردم کردستان و مردم ایران باید بهدست خود آنها رقم بخورد. متحدان واقعی ما کارگران، زنان، جوانان، معلمان، ملتهای تحت ستم، و همه نیروهای آزادیخواه در سراسر ایران هستند، نه دولتهایی که هر روز سیاستشان را تغییر میدهند و دیروز و امروز برایشان تفاوتی ندارد. آنچه امروز بیش از هر زمان دیگری اهمیت دارد حفظ استقلال سیاسی جنبش مردم کردستان و جلوگیری از تبدیل شدن این جنبش به ابزار سیاستهای آمریکا و اسرائیل است. کومهله در کنار مردم کردستان و در کنار همهٔ مردم آزادیخواه ایران ایستاده است. ما با جمهوری اسلامی مبارزه کردهایم و به این مبارزه ادامه خواهیم داد. اما این مبارزه را در چارچوب سیاست مستقل و با تکیه بر نیروی خودِ جامعه پیش خواهیم برد، نه در چارچوب پروژههای قدرتهایی که سرنوشت ملتها را بهعنوان مُهرههای بازیهای جهانیشان میبینند.
کمیتهٔ مرکزی کومهله
۱۶ اسفند ۱۴۰۴
برگرفته از وبگاه حزب کمونیست ایران