دوشنبه ۱۱ اسفند ۱۴۰۴
با مرگ علی خامنهای پایان فصلی طولانی و دردناک از تاریخ ایران رقم خورد.
علی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، در طول دههها زمامداری خود عامل کشتار، سرکوب، خشونت و مصونیت از مجازات بود. او عامل مستقیم کشتار بسیاری از انسانها بود از جمله ۱۷۶ مسافر بیگناه و کودکی به دنیا نیامده در پرواز پیاس۷۵۲ که در هجدهم دی ماه ۱۳۹۸ بر فراز فرودگاه تهران و با شلیک موشکهای سپاه کشته شدند.
برای خانوادههای جانباختگان، این لحظه با شادمانی و تسکین همراه است. رنجِ به دادگاه نرفتن این آدمکُش هم با ماست. مرگ هیچ فردی نمیتواند عزیزان ما را بازگرداند و رنجی را که بر میلیونها ایرانی تحمیل شده جبران کند. اما پایان حاکمیت فردی که دوران زمامداریاش با کشتار، خشونت و انکار حقیقت همراه بود، مجالی برای جانهای دیگریست که با مرگ او حفظ خواهند شد.
مردم ایران در مسیر دستیابی به حقیقت، عدالت و آزادی، شجاعتی کمنظیر از خود نشان دادهاند. امید داریم این لحظه سرآغاز گذاری واقعی به سوی حاکمیتی دموکراتیک باشد — آیندهای که در آن قدرت پاسخگوست، قوانین عادلانهاند و هیچ مقامی فراتر از جان و کرامت شهروندان قرار ندارد.
دادخواهی برای سرنگونی پرواز پیاس۷۵۲ همواره بخشی از مبارزهی گستردهتر مردم ایران علیه مصونیت از مجازات و خشونت حکومتی بوده است. عدالت واقعی مستلزم تغییرات ساختاری است — شفافیت به جای پنهانکاری، حقوق بشر به جای سرکوب، و نهادهای دموکراتیک به جای قدرت افسارگسیخته. ما امیدواریم آیندهی ایران آزادی و عدالت و کرامت انسانی را تضمین کند. تا آن روز ما قاتلین فرزندان ایران را نه فراموش میکنیم و نه میبخشیم.
از صفحهٔ انجمن در شبکهٔ ایکس