پنجشنبه ۷ اسفند ۱۴۰۴
ما، جمعی از دانشجویان علوم پزشکی دانشگاه تهران، در برابر خونهای ریختهشده، بازداشتهای گسترده و یورش به حریم دانشگاه، سکوت را همدستی با ظلم میدانیم.
آنچه رخ داده یک اتفاق مقطعی نیست؛ تلاشی سازمانیافته برای ارعاب و خاموشسازی صدای دانشگاه است. بازداشت دانشجویان، تهدید و ضربوشتم، و برخوردهای خشونتآمیز در محیط دانشگاه نشان میدهد که بهجای شنیدن صدای مطالبه، مسیر سرکوب انتخاب شده است. دانشگاه را امنیتی کردهاند تا اندیشه را مرعوب کنند؛ اما اندیشه با فشار خاموش نمیشود.
کشتهشدن هموطنان و همنسلان ما زخمی بر وجدان جمعی ماست. عدالت باید شفاف، مستقل و بیپرده اجرا شود و مسئولان این خشونتها پاسخگو باشند. انکار و تهدید، جای عدالت را نمیگیرد.
مجازیسازی تحمیلی کلاسها و تعطیلیهای ناگهانی، اقدامی برای پراکندن دانشجویان و تضعیف همبستگی دانشگاهی است. دانشگاه پادگان نیست؛ دانشجو مجرم نیست؛ اعتراض جرم نیست.
ما خواستار:
– آزادی فوری و بیقیدوشرط تمامی دانشجویان بازداشتی
– پایان برخوردهای خشونتآمیز و خروج فضای امنیتی از دانشگاه
– لغو مجازیسازی تحمیلی و تضمین امنیت و کرامت دانشجویان
– پاسخگویی شفاف مسئولان در قبال جانهای از دسترفته
هستیم.
امنیت با سرکوب ساخته نمیشود و دانشگاه با ترس زنده نمیماند.
اگر کلاسها را ببندید، اندیشه را نمیتوانید ببندید.
ما ایستادهایم؛ برای آزادی، عدالت و کرامت دانشگاه.
جمعی از دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی تهران
از صدای مردم