بیانیه مشترک انجمن‌های اسلامی دانشگاه تهران و علوم‌پزشکی تهران

چهارشنبه ۲۹ بهمن ۱۴۰۴

به نام خداوند جان و خرد
به نام نامی ایران
به نام آزادی

«رستاخیزِ سیمرغ از خاکسترِ سیاوشان»

امروز، سکوتِ سنگینِ شهر، بازتابِ همان فریادی‌ست که در حنجره‌ی منجمدِ دی‌ماه به بند کشیده شد؛ چهل روز از آن ۴۸ ساعتِ یلداگونه گذشت که در آن، زمان از تپش بازایستاد و شب، چون کفنی سربی بر اندامِ ستبرِ این کهن‌دیار فرود آمد. ما شاهدِ درو شدنِ ستاره‌هایی بودیم که سینه‌شان آماجِ تیرهای خودکامگی و نفرت گشت. حتی دشمنان بیگانه نیز در گشودنِ ماشه بر این ملت، چنین بی‌محابا نبوده‌اند. این سوگ، تداومِ اساطیریِ خونِ سیاوش است؛ اما بدانید که از هر قطره‌ی این خونِ به‌ناحق‌ریخته، نه فقط گیاه کین، که اراده‌ای پولادین برای بازگشت به شکوهِ اصیلِ میهن می‌روید. پایه‌های این شامِ دیجور لرزان شده و این استبداد در آستانه‌ی فروپاشی است، چرا که ملتِ ایران، امروز افقِ پیروزی را نزدیک‌تر از هر زمان در پیشِ چشم دارد. دور نیست روزی که در یک انتخابات آزاد سرنوشت میهن‌مان را به دور از هر خودکامگی و استبداد، خودمان، در دست بگیریم.

ضجه‌ی مادرانی که پاره‌های تن‌شان را در ظلماتِ مطلق به خاک سپردند، اکنون به پیامی جهانی بدل گشته که لرزه بر اندامِ شب افکنده و وجدانِ بیدارِ جهان را به ایستادن در سمتِ درستِ تاریخ فرا می‌خواند. این جامه‌ی سیاهِ ما، نه نشانِ تسلیم که پرچمِ برافراشته‌ی پیمانی است تا وام‌دارِ آن نگاه‌های معصومی باشیم که در خونِ خود غلتیدند تا آگاهی متولد شود. ما در آستانه‌ی بزنگاهی تاریخی ایستاده‌ایم؛ جایی که سیمرغِ همبستگی، از میانِ خاکسترِ این بیداد برخواهد خاست تا خورشیدِ حقیقت را دوباره بر قلّه‌های این مرز و بوم بنشاند. خون آیدا، رها و محمدرضا ریخته شد تا ما بفهمیم که زمانِ بازپس‌گیریِ خانه و بازگشت به کرامتِ انسانی فرا رسیده است؛ ایران را نه با تمنا، که با اقتدارِ برخاسته از ریشه‌هایِ کهن‌مان، از چنگالِ این خودکامگان اهریمنی‌خو پس خواهیم گرفت و ایران به ما، صاحبانِ اصلی‌اش بازخواهد گشت. پایانِ این کابوس، آغازِ دوباره‌یِ شکوهِ ایرانیان بر خاکِ نیاکان است.
و تنها اهریمنی می‌ماند که در انزوایِ منفورِ خویش زیر پای ایرانی آباد و آزاد دست‌وپا می‌زند.

چاپ 🖨