چهارشنبه ۲۹ بهمن ۱۴۰۴
اندیشهٔ نو: در پی فراخوان شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران به اعتصاب سراسری در مدرسههای کشور بهمنظور گرامیداشت یاد دانشآموزان و معلمان جانباخته و اعتراض به نیمکتهای خالی از حضور آنان، سیل گستردهای از پیامها و گزارشهای دانشآموزان و معلمان از سراسر کشور به این شورای رسیده است.
گزارشهای واصله حاکی از آن است که نهادهای امنیتی و مدیریتهای همسو از روزها قبل با تهیهٔ فهرستهای تفتیش و پیگیری سیستماتیک غیبت دانشآموزان در پی خنثیسازی این حرکت مدنی بودند. اما ارادهٔ جمعی برای «دادخواهی»، همهٔ اهرمهای فشار را به چالش کشید.
از جمله وزارت آموزش و پرورش با صدور بخشنامهای به ادارات بر تهدید دانشآموزان و برگزاری جلسات توجیهی با والدین آنها تأکید کرد. در این بخشنامه آمده است که «غیبتها باعث صفر شدن نمرات، ارجاع پرونده به کمیتهٔ ترک تحصیل، درج در کارنامه، و کاهش شانس ادامهٔ تحصیل خواهد شد و مدارس موظف به پیگیری قانونی و گزارش هفتگی هستد. مسئولیت حضور دانشآموز نیز بر عهدهٔ والدین است.»
با وجود همهٔ فشارها، روز چهارشنبه ۲۹ بهمن دانشآموزان دوم متوسطه در شهر سنندج از رفتن به مدرسه خودداری کردند.
به گزارش شورای هماهنگی، دانشآموزان در مدرسههای سقز، کرمان، لواسان، اشتهارد (استان البرز)، ایذه (استان خوزستان)، جوانمرد (استان کرمانشاه)، بندرعباس، گرگان، انزلی، مناطق چندگانهٔ تهران، شهرری، بهارستان، پاکدشت، ورامین، اسلامشهر، شهرک اندیشه، کیش، کرج، و فردیس از رفتن به مدرسه خودداری کردند.
به نوشتهٔ شورای هماهنگی، «آنچه امروز در مدارس جریان دارد صرفاً یک اعتراض صنفی نیست، بلکه پاسخی جمعی به رنجی مشترک و فریادی علیه فراموشی است، فریادی که با تعطیلی کلاسها و خالی ماندن آگاهانهٔ نیمکتها به نمادی از مطالبهگری و مقاومت مدنی بدل خواهد شد.»
نیمکتهای خالی را عادی نمیکنیم.
فراموشی را نمیپذیریم.