جاویدنام جمیله شفیعی. (کشتهشده در قتلعام جمهوری اسلامی در اراک، دی ۱۴۰۴)
مجتبی نجفی
سهشنبه ۲۸ بهمن ۱۴۰۴
جمیله شفیعی، مادر اراکی، چه تصویر زیبایی از خود خلق کرد. خیلی شانس میخواهد در جولان سرنوشت انبوه آدمهای عادی قصهتان اینچنین زیبا شود.
او در یک لحظه تصمیم به تغییر موقعیت گرفت. از مادر فرزندان خودش به مادر ملی تبدیل شد، وقتی برای محافظت از جوانان زیر ضرب گلولههای سرکوبگران وارد عمل شد و جان داد. او در آن لحظه انتخاب کرد فدای جوانان وطن شود و بدن او قربانی گلوله شد، اما نامش برای همیشه جاودان ماند.
فرزندان او پایان قصهاش را زیباتر نوشتند و با اهدای کمک مالی به مؤسسهٔ «سپهر روشن» برای حمایت از دختران بدسرپرست همان اندرز توران میرهادی را جامهٔ عمل پوشاندند: غم بزرگ را به کار بزرگ تبدیل کن. و اینچنین زیبایی مطلق رخ داد: وقتی زنده باشی برای نجات جان جوانان سرزمینت اقدام کنی و بعد از مرگ مایهٔ خیر و برکت برای دختران بدسرپرست شوی. برخی وقتها غبطه میخورم از این سرنوشتهای زیبا، از این داستانهای پر از شکوه، مهر، و بزرگی.
این تلاش انقلابی در سال چهارصد و چهار از آنِ جوانان بود. ما دهده جوان زیبا و رعنا از دست دادیم. اما مادرانگی یکبار دیگر در تکاپوی جوانی ظهور کرد. اینبار نه مادر بهمثابهٔ راوی رنج فرزند، که مادر بهمثابهٔ منجی جوانان وطن، ظهور یافت و چه ظهور تابناکی از جنس نور.
مادرانگی در سیاست ما هم چهرههای تابناکی دارد. از مادرانی که حتی شاید نسبتی با عقیدهٔ فرزندان خود نداشتند، اما راوی یادشان در اعدامهای شصت و هفت شدند، مادران قربانیان کوی دانشگاه، مادران جاویدنامان جنبش سبز، آبان نود و هشت، «زن، زندگی، آزادی» و…
نام و تصویر جمیله شفیعی هم بهعنوان مادرانگی در عرصهٔ سیاست ایران ثبت و ضبط شد.
برگرفته از کانال تلگرام نویسنده