دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴
مردم ایران پس از دههها تحمل فقر، تبعیض، سرکوب، و انکار مستمر حقوق بنیادین انسانی، برای بازپسگیری حق زندگی، آزادی، و کرامت انسانی به خیابانها آمدهاند.
پاسخ حاکمیت: بار دیگر گلوله، بازداشت، شکنجه، و کشتار بوده است.
پاسخی که ماهیت واقعی نظام سیاسی حاکم را عریانتر از همیشه به نمایش گذاشته است.
آنچه در روزها و هفتههای اخیر در ایران رخ داده نه برخورد امنیتی، نه کنترل ناآرامی، و نه حفظ نظم عمومی، بلکه سرکوبی خونین، سازمانیافته، و هدفمند علیه مردم غیرمسلح بود.
تکرار سناریوهای نخنمای دشمن خارجی و عوامل نفوذی دیگر نهتنها افکار عمومی ایران، بلکه وجدان جهانی را نیز فریب نمیدهد.
این روایتها سالهاست کارایی خود را از دست دادهاند و صرفاً ابزاری برای فرار از پذیرش مسئولیت جنایتاند.
در یکی از خونبارترین مقاطع تاریخ معاصر ایران، هزاران نفر از شهروندان زن، مرد، کودک، و نوجوان هدف خشونتی قرار گرفتهاند که هیچ توجیهی، حتی در چارچوب قوانین موجود، برای آن قابل تصور نیست. کشته شدن کودکان و نوجوانان، بازداشتهای گسترده، ناپدیدسازیها، و اعمال فشارهای ضدّانسانی در بازداشتگاهها نشانهٔ آشکار ورشکستگی سیاسی و اخلاقی حاکمیت است.
فرهنگیان ایران، بهعنوان بخشی آگاه و مسئول از جامعهٔ مدنی، خود نیز از قربانیان مستقیم این سرکوب بودهاند.
بازداشت، تهدید، اخراج، و حتی جان باختن بیش از ۱۰ معلم و دهها دانشآموز بیگناه در جریان اعتراضهای مردمی گواه آن است که حکومت آموزش و آگاهی را خطری جدّی برای ادامهٔ بقایش میداند.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران ضمن ابراز تسلیت و همدردی عمیق با خانوادههای جاویدنامان و همهٔ مردم داغدار ایران، با صراحت اعلام میکند:
ما در کنار مردم معترض ایستادهایم و خود را جزئی جداییناپذیر از مبارزهٔ جامعه برای آزادی، عدالت اجتماعی، دموکراسی، و رعایت حقوق بشر میدانیم. سکوت در برابر این حجم از خشونت خیانت به مسئولیت تاریخی و مدنی ماست.
بر این اساس، شورای هماهنگی بهطور روشن اعلام میکند که
۱. حاکمیت مسئول مستقیم کشتار و سرکوب خونین مردم است و باید بهجای دروغپراکنی و فرافکنی، پاسخگوی این جنایات در برابر افکار عمومی ایران و نهادهای مستقل بینالمللی باشد.
۲. همهٔ بازداشتشدگان، از جمله دانشآموزان، معلمان، و فعالان صنفی و مدنی، باید فوری و بدون هیچ قیدوشرطی آزاد شوند.
۳. پادگانی کردن مدارس، دانشگاهها، و فضاهای آموزشی باید بیدرنگ متوقف شود، فضای آموزش میدان جنگ نیست.
۴. از همهٔ وجدانهای بیدار در سراسر جهان میخواهیم که با مردم ایران اعلام همبستگی کنند و در برابر این توحش حکومتی سکوت نکنند.
تاریخ به ما آموخته است که حق در نهایت پیروز است و آنان که امروز فرمان سرکوب میدهند در زبالهدان تاریخ خواهند افتاد و البته قطعاً ناگزیر از پاسخگویی خواهند بود.
مهم است که کدام طرف تاریخ بایستیم: طرف حق و جاودانه ماندن یا طرف مستبدان و سرکوبگران.
برگرفته از کانال تلگرام شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران