سه شنبه ۷ بهمن ۱۴۰۴
پنجاه نام،
پنجاه زندگی ناتمام،
و پنجاه نیمکت خالی
که هر روز در کلاسها، بیصدا فریاد میزنند.
اینها جای خالی کودکانیست که آیندهشان پیش از آنکه آغاز شود، مصادره شد. خانوادههایی که سوگ را به خانه بردند، و معلمانی که شاهدِ خاموشِ این غیبتِ تحمیلیاند و هر روز با زخمِ نیمکتهای خالی، مقاومت جمعی میسازند.
ما این نامها را مینویسیم
برای مادران و پدرانی که عدالت را صدا میزنند؛
برای معلمانی که هنوز به زندگی، آموزش و کرامت انسان باور دارند؛
برای نیمکتهایی که خالی ماندند
تا فراموش نکنیم که این مرگها تصادفی نبودند.
یادشان گرامی و ماندگار
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران،