شنبه ۴ بهمن ۱۴۰۴
ما، جمعی از دانشجویان دانشکدگان هنرهای زیبا، بهصورت صریح و جمعی اعلام میکنیم که امتحانات پیشِرو را تحریم میکنیم.
این تصمیم، پاسخی آگاهانه و مسئولانه به کشتهشدن هزاران معترض در دیماه ۱۴۰۴ است؛ پاسخی در برابر تلاشی سازمانیافته برای عادیسازی خشونت و زدودن آن از حافظهی عمومی.
تحریم امتحانات، برای ما یک کنش نمادین یا احساسی نیست؛ این اقدام، خطی است که آگاهانه میان «ادامهی عادی» و «ایستادن» میکشیم. دانشگاه نمیتواند خود را از جامعه جدا بداند و وانمود کند که خشونت، سرکوب و مبارزه، اموری بیرونی و بیارتباط با زیست دانشجوییاند. ما نمیتوانیم در حالی که جامعه زیر بار سوگ و فشار له شده است، به روال معمول بازگردیم و وانمود کنیم که آموزش و هنر میتوانند جدا از این واقعیت ادامه پیدا کنند.
در شرایطی که حق اعتراض عملاً از ما سلب شده و فضای عمومی بهشدت محدود شده است، این تحریم یکی از معدود ابزارهای باقیمانده برای اعلام مخالفت و مقاومت مدنی است_وقتی صداها خاموش میشوند، ایستادن جمعی خود به زبان اعتراض بدل میشود.
ما از تمام دانشجویان دانشکدگان هنرهای زیبا میخواهیم که به این تحریم بپیوندند و با کنشی مشترک، مانع عادیسازی این فاجعه شوند. این اعتراض، تنها زمانی معنا و اثر دارد که به ارادهای جمعی و فراگیر بدل شود. با توجه به اختلال گستردهی اینترنت و محدودیت در دسترسی به اطلاعات، از همهی همراهان میخواهیم این پیام را بهصورت حضوری، تلفنی یا مستقیم به همکلاسیها و دوستان خود منتقل کنند؛ چرا که ممکن است بسیاری هرگز این بیانیه را در فضای مجازی نبینند.
نشستن بر سر جلسهی امتحان، در چنین لحظهای، به معنای پایمال کردن خونهای ریخته شده و انفعال مطلق است؛ و ما آگاهانه از این پذیرش سر باز میزنیم_ما «عادی» نخواهیم ماند.