دیدار کارگزاران نظام ولایی با خامنهای- سال ۱۳۹۷- وبسایت خامنهای
جمعه ۲۶ دی ۱۴۰۴
در میانهٔ اعتراضهای گستردهٔ مردمی در ایران، که با سرکوب شدید، بازداشتهای گسترده، و انتشار گزارشهای متعدد از کشته شدن هزاران معترض همراه بوده، حکومت نشانههایی تازه از یک تاکتیک سیاسی قدیمی بروز داده است: فراخواندن نیروهای منتقدِ درون ساختار قدرت برای کمک به «حفظ نظام». این بار، هدف بسیج «خواص» برای ایستادن در برابر اعتراضهای مردمی عنوان شده است.
نشریهٔ «صدای ایران»، وابسته به دفتر علی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی، با انتشار مطلبی «تمام احزاب و جریانات سیاسی، بزرگان دینی، دانشگاهیان و حوزویان، رؤسای ادوار قوا، فعالان سیاسی و اجتماعی، صاحبان قلم و تریبون»، و در یک کلام خواص و نخبگان را دعوت کرده است که در کنار حکومت قرار بگیرند.
خبرگزاریهای فارس و تسنیم، وابسته به نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی، نیز در بازنشر مطلب «صدای ایران» به افرادی مانند محمد خاتمی، حسن روحانی، محمود احمدینژاد، و علیاکبر ناطق نوری اشاره کردهاند.
«صدای ایران» از آنها خواسته است که بیدرنگ موضعشان را مشخص کنند. در این متن «سکوت و تردید نخبگان» بهعنوان نوعی خیانت ضمنی تصویر شده و هشدار داده میشود که تاریخ دربارهٔ جایگاه آنها قضاوت خواهد کرد. ادبیات بهکاررفته بیش از آنکه دعوت به گفتوگو باشد، یادآور بیانیههای تهدیدآمیز در شرایط بحرانی برای تحکیم صفوف قدرت است. زمینه و زمان این دعوت نشان میدهد که هدف اصلی استفادهٔ ابزاری از این افراد برای مشروعیتبخشی به وضع موجود است.
اکنون، در لحظهای که مشروعیت نظام با بحران جدّی روبهروست، این افراد بهعنوان سپر سیاسی فراخوانده میشوند، آن هم بدون اشارهای به مطالبات معترضان یا مسئولیت حکومت در خشونتهای رخداده.
همزمان، خبرگزاری تسنیم، وابسته به نهادهای امنیتی، از بازداشت گسترده معترضان خبر داده و به نقل از مقامات امنیتی اعلام کرده است که «۳,۰۰۰ نفر از اعضای گروهکهای تروریستی و افرادی که در اغتشاشات اخیر نقش داشتند دستگیر شدهاند.»
این روایت رسمی اعتراضهای مردمی را نه بهعنوان جنبشی اجتماعی، بلکه بهعنوان پروژهای امنیتی و سازمانیافته معرفی میکند، روایتی که در تضاد آشکار با گزارشهای مستقل و شهادت خانوادههای قربانیان قرار دارد.
فراخواندن «خواص» در کنار آمارهای سنگین کشتار و بازداشت تصویری روشن از راهبرد کنونی حکومت ارائه میدهد: از یک سو سرکوب خیابانی و امنیتی و از سوی دیگر تلاش برای بازسازی چهرهٔ سیاسی «نظام» با استفاده از نیروهای میانی و اصلاحطلبان درون حکومت.
این ترکیب بیش از هر چیز نشان میدهد که جمهوری اسلامی اعتراضهای جاری را نه بحران اجتماعی قابل حل، بلکه تهدیدی وجودی میداند و برای عبور از آن بهدنبال بسیج آخرین ذخایر مشروعیتش است.
برگرفته از رادیو زمانه