شنبه ۲۹ آذر ۱۴۰۴
🔻ما دانشجویان دانشگاه تهران، مراتب اعتراض شدید خود را نسبت به تصمیم غیرمنصفانه و غیرکارشناسی هیئترئیسهٔ دانشگاه مبنی بر عدم تخصیص خوابگاه به دانشجویان ترم ۶ کارشناسیارشد، و ترم ۱۰ کارشناسی و دکتری اعلام میداریم. این تصمیم نهتنها نادیده گرفتن حقوق اولیهٔ دانشجویان، بلکه تیر خلاصی بر پیکر عدالت آموزشی در بزرگترین دانشگاه دولتی کشور است.
🔻به علت سیاستهای کلانی که در دهههای اخیر اجرا شده، حکومت دچار ورشکستگی و بیپولی مضاعف شده است. سیاستمداران و مسئولان کشور بهجای حل مشکلات اساسی و رسیدگی به مطالبات مردمی به جان جامعه افتادهاند. دولتی که از او انتظار میرود در صورت فقدان بودجه از فسادهای چندهزار میلیاردی جلوگیری کند یا از بودجهٔ نهادهای موازی و بیخاصیت بکاهد، هر روز از فقدان بودجه و پول صحبت میکنند تا شهروندان را از طبیعیترین حقوق محروم کنند. امروز ما متوجه همین سیاست در دانشگاه تهران شدهایم. گویی دانشگاه تهران تبدیل به آزمایشگاهی برای این سیاستمداران شده تا سیاستهای پولیسازی و خصوصیسازی خود را در آن آزمایش کنند.
🔻دانشگاه تهران در طی یکسال اخیر، دانشجویان را بدل به دشمن اصلی خود کرده و هر روز با مصوبهای جدید بر حقوق بدیهی دانشجویان میتازد: چند برابر کردن غذای دانشجویان سنواتی به شکل تساعدی، افزایش تعداد غذاهای آماده و نیمهآماده، افزودن کنار غداهای فاقد ارزش غذایی و نهایتاً بیرون کردن دانشجویان از خوابگاه! جای تأسف است که در دانشگاه تهران(!) دانشجو بهعنوان مشکل شناخته میشود و دانشگاه تمام تلاش خود را برای خلاصی از دانشجویان انجام میدهد، حتی به قیمت کاهش کیفیت آموزشی و کاهش حداقل سنوات مجاز برای فارغالتحصیلی. کلاه خودتان را قاضی کنید، چه کسی میتواند مقطع ارشد را یک ساله بخواند!؟ این روزها حتی شنیده میشود که ریاست دانشگاه تهران خیال دهکبندی و کسب شهریه از دانشجویان را دارد!
🔻بهانهٔ اصلی دانشگاه که مدام تکرار میشود، عدم تخصیص بودجه است! بهفرض محال که بودجهٔ کافی ندارید، با موقوفههای بزرگ دانشگاه که شامل ساختمانها، مغازهها و دهها قطعه زمین است، چه میکنید؟ کمکهای میلیاردی خیرین به کجا میرود؟ برای کاهش هزینههایتان از چاپ بنرهای مسخره و بیفایده در صحن دانشگاه صرفنظر کنید، نه اینکه از غذای دانشجو بزنید و دانشجویی که تنها یک ترم با گرفتن مدرک دکتری فاصله دارد را در خیابان بیاندازید.
🔻در ادامه، محورهای اصلی اعتراض خود را متذکر میشویم:
🔻خوابگاه؛ حق مسلم دانشجو:
تأمین مسکن و امنیت روانی دانشجو، وظیفهٔ ذاتی دانشگاه و حاکمیت است. دانشجو نباید در میانهٔ مسیر دشوار پژوهش و تدوین پایاننامه، دغدغهٔ سرپناه داشته باشد. تبدیل کردن حق اسکان به یک امتیاز، توهین به کرامت دانشجویانی است که با تکیه بر استعداد خود در این دانشگاه پذیرفته شدهاند.
🔻سنگاندازی در مسیر مطالبات صنفی:
ما بر اساس حق قانونی خود، بارها از طریق شورای صنفی این موضوع را پیگیری کردهایم. اما متأسفانه هر بار با درهای بسته، پاسخهای مبهم و سنگاندازیهای اداری مواجه شدهایم. این برخوردها نشاندهندهٔ عدم تمایل مسئولان به شنیدن صدای دانشجو و تلاش برای بیاثر کردن نهادهای قانونی منتخب دانشجویان است.
🔻حذف تدریجی سلب حقوق دانشجویان:
تجربه نشان داده است که حذف خوابگاه در نیمسالهای زوج، تنها اولین گام است. ما هوشیار هستیم که این روند به زودی به بهانهٔ کمبود ظرفیت، به ترم ۵ و دیگر نیمسالها نیز سرایت خواهد کرد. این سیاستِ یکیدرمیان کردن اسکان، استراتژی خطرناکی برای حذف تدریجی مسئولیتهای رفاهی دانشگاه است.
🔻استارت نابودی دانشگاه دولتی:
این قبیل تصمیمات، بخشی از پازل بزرگتر کالاییسازی آموزش است. وقتی دانشگاه از تأمین اولیهترین نیاز دانشجو (خوابگاه) شانه خالی میکند، یعنی عملاً ورود به دانشگاه دولتی را مشروط به تمکن مالی کرده است. این روند، آغاز پایان دانشگاه دولتی و تبدیل آن به مؤسسهای است که فقط ثروتمندان حق تحصیل در آن را دارند.
🔻در آخر، ما دانشجویان دانشگاه تهران اعلام میداریم:
تا زمانی که حق اسکان دانشجویان به رسمیت شناخته نشود و پاسخ شفافی به مطالبات صنفی ما داده نشود، از پیگیریهای خود دست نخواهیم کشید و اعتراضات ما ادامه خواهد یافت. دانشگاه تهران باید خانه تمام دانشجویانش باشد.
جمعی از دانشجویان دانشگاه تهران
۲۹ آذرماه ۱۴۰۴