پنجشنبه ۲۷ آذر ۱۴۰۴
▪️صبح سهشنبه ۱۸ آذر ۱۴۰۴، بیش از پنج هزار کارگر پیمانکاری پارس جنوبی، آرام و منظم، مقابل فرمانداری عسلویه تجمع کردند. تجمعی مسالمتآمیز که نه ناگهانی بود و نه هیجانی. این حرکت، سومین مرحله از اعتراضاتی از پیش اعلامشده بود که از ۶ آبان با تجمعهای درون پالایشگاهی آغاز شد، ۲۰ آبان با حضور یکپارچه بیش از سه هزار کارگر در محدوده ستاد مجتمع گاز پارس جنوبی ادامه یافت و نهایتاً در ۱۸ آذر به خیابان رسید. آن هم پس از یک سال مکاتبه، جلسه و وعدههای بینتیجه.
اما درست در همین نقطه، جایی که باید به الگو و نمادی از یک اعتراض مسالمتآمیز مدنی تبدیل شود، ناگهان روایت دیگری بصورت شبنامه در شبکههای محلی و گروههای مجازی کارگران فعال میشود. روایتی که بهجای پاسخ به مطالبات، به کارگران برچسب میزند و پروندهسازی میکند: تجمع «غیرقانونی» است، امنیت منطقه «در خطر» است و لیدرها «احساسات کارگران را تحریک کردهاند».
▪️تا امروز هیچ حکم قضایی یا اخطار رسمی کتبی درباره غیرقانونی بودن این تجمع صادر نشده است. آنچه پیش از ۱۸ آذر مطرح شد، صرفاً توصیههایی برای برگزار نکردن تجمع در محیط شهری بود. در حالیکه مطابق اصل ۲۷ قانون اساسی، تجمع و راهپیمایی مسالمتآمیز بدون حمل سلاح، قانونی و مجاز است.
▪️ادعای تهدید امنیت نیز با واقعیت صحنه همخوانی ندارد. این تجمع بدون تخریب، بدون درگیری و حتی بدون یک شعار ساختارشکنانه برگزار شد. امنیت آن عملاً توسط نهاد صنفی سازماندهنده و نیروهای داوطلب کارگری تأمین شد و پنج هزار نفر، بیهیچ حادثهای آمدند و اعتراض کردند و رفتند.
▪️یکی دیگر از اتهامها، مقایسه این تجمع با «جلیقهزردها»ی فرانسه است. قیاسی نادرست و گمراهکننده. کارگران با لباس کار و کلاه ایمنی حاضر شدند، نه برای نمایش سیاسی، بلکه برای تأکید بر هویت صنفی و نشاندادن واقعیت سخت کار روزانه. این پوشش هماهنگ، هم انسجام تجمع را تقویت کرد و هم مانع تحریف و نسبتدادن آن به جریانهای غیرکارگری شد.
▪️اتهام «تحریک احساسات» نیز توهینی به شعور هزاران کارگر متخصص است. کارگرانی که با مطالبات مشخص و مکتوب (برای اجرای قانون کار) به میدان آمدهاند. این خواستهها نه حاصل هیجان لحظهای، که برآمده از تجربه زیسته، قراردادهای ناعادلانه و سالها پیگیری بیپاسخ است. تقلیل چنین مطالبهای به «تحریک» یا «فریب»، پاککردن صورت مسئله و نادیدهگرفتن آگاهی جمعی کارگران است.
▪️در سوی دیگر، هشدارهای مکرر درباره «نگرانی خانوادهها» نیز واقعیت را وارونه نشان میدهد. خانوادههای کارگری از تجمع مسالمتآمیز هراس ندارند. آنچه آنها را نگران کرده، ناامنی شغلی، تبعیض مزدی و آیندهای نامطمئن است. تجمع ۱۸ آذر نه عامل این نگرانیها، بلکه تلاشی جمعی برای پایاندادن به این نگرانیها بود.