دوشنبه ۱۷ آذر ۱۴۰۴
۱۶ آذر هر سال برای ما یادآور لحظههایی است که دانشگاه در سختترین شرایط، صدای آزادی و حقیقت شد. امسال اما این روز در حالی فرا میرسد که بسیاری از دانشگاهها با فضای بیاعتمادی، محدودیتهای فزاینده، برخوردهای سلیقهای و فشار بر فعالیتهای دانشجویی روبهرو هستند. دانشجویانی که باید در آرامش به یادگیری، نقد، آفرینش و مشارکت مدنی بپردازند، در مواردی با تعلیق، محرومیت، احضار و محدودیتهای تحصیلی مواجه شدهاند؛ وضعیتی که نه تنها به کرامت دانشگاهی، بلکه به آیندهٔ علمی و اجتماعی کشور آسیب میزند.
در چنین شرایطی، ۱۶ آذر برای ما تنها یک یادبود تاریخی نیست؛ فراخوانی است برای بازاندیشی در نقش دانشگاه در ساختن آیندهای آزاد، عادلانه و انسانی. بر این اساس، ما جمعی از دانشجویان جمهوریخواه دانشگاه علامه بر اصول زیر تأکید میکنیم:
۱. دانشگاه باید خانهٔ اندیشه باشد، نه صحنهٔ تقابل با اندیشه. آزادی بیان، نقد و گفتوگو حق طبیعی دانشجو است، نه امتیازی اعطایی.
۲. ادامهٔ محدودیتهای تحصیلی علیه دانشجویان معترض ناقض کرامت انسانی و اصل حق تحصیل است. ما خواهان پایان فوری این رویه و بازگشت بدون قیدوشرط همهٔ دانشجویان محرومشده هستیم.
۳. دانشگاه مطلوب ما در جمهوری دموکراتیک آینده، دانشگاهی است آزاد، مستقل و پاسخگو؛ نهادی که مدیریت آن انتخابی و نمایندهٔ واقعی جامعهٔ دانشگاهی باشد و پژوهش در خدمت مسائل مردم قرار گیرد.
۴. امنیتیسازی محیط دانشگاه، ایجاد فضای ترس و پروندهسازی برای فعالیتهای صنفی یا مسالمتآمیز، مانع رشد علمی و اجتماعی کشور است. دانشگاه تنها زمانی شکوفا میشود که از دخالتهای سیاسی و فشارهای بیرونی رها باشد.
۵. تشکلهای دانشجویی، از صنفی تا سیاسی، باید بتوانند آزادانه فعالیت کنند. مشارکت دانشجو در امور عمومی تهدید نیست؛ سرمایهٔ توسعهٔ کشور است.
۶. عدالت آموزشی، کیفیت مناسب و امکانات برابر باید برای همهٔ دانشجویان تضمین شود. هیچکس نباید بهدلیل عقیده، طبقهٔ اجتماعی، جنسیت یا گرایش سیاسی از مسیر آموزش کنار گذاشته شود.
۷. ما باور داریم که دانشگاه میتواند و باید موتور گفتوگوی ملی، پرسشگری، سازندگی و امید باشد. آرمان ما دانشگاهی است که در آن دانشجو نه خاموش، بلکه شریک آیندهسازی جامعه باشد.
ما، جمعی از دانشجویان جمهوریخواه دانشگاه علامه، بر این باوریم که آیندهٔ کشور از دل دانشگاهی آزاد، امن و انسانی ساخته میشود؛ دانشگاهی که دانشجو در آن نه با محدودیت، بلکه با امید و مشارکت شناخته شود. امید ما این است که دانشگاه دوباره به جایگاه طبیعی خود بازگردد؛ چشمهای از آگاهی، گفتوگو و امید در جامعه.