چهارشنبه ۱۲ آذر ۱۴۰۴
براساس بررسیهای انجام شده از مجموع حدود ۵۸ تا ۱۰۰ استاد اخراجشده پس از اعتراضات سال ۱۴۰۱ تا تابستان ۱۴۰۳، بیش از نیمی هنوز به محیط دانشگاه بازنگشتهاند. این گزارش میگوید اخراجها عمدتاً با ابزارهایی مانند تمدیدنکردن قرارداد، تعلیق وضعیت علمی و استناد به اتهاماتی غیرقابل اثبات انجام شده است.
پس از روی کار آمدن دولت چهاردهم و وعده پزشکیان درباره بازنگری در پرونده استادان و دانشجویان، تنها بخشی از اساتید امکان بازگشت یافتند و فرآیند بررسی پرونده سایرین متوقف مانده است.
در دانشگاه علامه طباطبایی، مهدی خویی بدون ارائه امکان دفاع و بدون دریافت اسناد مکتوب اخراج شد. تلاش او برای بازگشت با تشکیل جلسه سنجش صلاحیت عمومی و رأی منفی این شورا بینتیجه ماند.
در دانشگاه فردوسی مشهد، مهشید گوهری و چهار استاد دیگر پس از قطع همکاری، حتی از ورود به دانشگاه و استفاده از کتابخانه منع شدند و با وجود تغییر دولت، هیچیک از آنان (بهجز یک نفر) به دانشگاه بازگردانده نشدند.
در دانشگاه تهران، حسین مصباحیان که سابقه اخراج در سال ۱۳۸۹ را نیز داشته، پس از رویدادهای ۱۴۰۱ بار دیگر با قطع همکاری مواجه شد. با وجود حمایت دانشجویان و برخی مدیران جدید، تا امروز هیچ تماسی از سوی دانشگاه برای بازگشت او گرفته نشده است.
در دانشگاه اصفهان، محمد سلطانی پس از تعلیق دوساله، در بهمن ۱۴۰۳ به کار بازگشت اما بخش عمده امتیازات علمی و پژوهشی او صفر شده و محدودیتهایی در تعامل با دانشجویان برایش ایجاد شده است.
در دانشگاه شهید بهشتی، رهام افغانیخراسکانی که پس از مخالفت با تبدیل وضعیت اخراج شده بود، با وجود پیگیری در وزارت علوم، دوباره برای بررسی پرونده به همان دانشگاه ارجاع شد و نتیجهای از بررسیها به او اعلام نشد.
بهدخت نژادحقیقی نیز با وجود کسب امتیاز لازم برای جذب در گروه ادبیات دانشگاه تهران، با تغییرات مدیریتی از استخدام بازماند و درخواستهای بعدی او نیز مورد رسیدگی قرار نگرفت.
در دانشگاه الزهرا، زهرا موسویخامنه براساس گزارش حراست اخراج شد و پیگیریهای او برای بازگشت نیز تاکنون بیپاسخ مانده است.
این درحالیاست که فهرست استادان بازنگشته تنها به این افراد محدود نیست و نامهایی مانند محمد سعادتی، علی سرزعیم، فرهاد شریعتراد، محمد فاضلی، رضا امیدی، معصومه قاراخانی، حسن باقرینیا، آرش اباذری و زهرا خشکجان نیز در میان آنها دیده میشود.
براساس قانون سال ۱۳۸۷، نهاد ناظر نهایی بر جذب و تأیید صلاحیت استادان، «هیئت عالی جذب شورای عالی انقلاب فرهنگی» است؛ نهادی فرادانشگاهی که نقش آن در تصمیمگیری درباره اخراج و بازگشت استادان پررنگتر از وزارت علوم ارزیابی میشود.