جمعه ۲۳ آبان ۱۴۰۴
سیستان و بلوچستان دهههاست که با روند محرومسازی سیستماتیک در بخش آب، انرژی، اقتصاد و سلامت روبهروست. در وضعیتی که روستاهای این استان با فقدان آب لولهکشی و یا حتی دسترسی به تانکرهای روزانه توزیع آب، با مرگ و بیماری دست و پنجه نرم میکنند، این زنان هستند که بار اصلی حمل آب از قنات و چاههای کشاورزی را به دوش میکشند. تصویر زنان و کودکانی با دبههای ۱۰ و ۲۰ لیتری بر گُرده، در کنار اخبار همیشگی مرگ کودکان در #هوتگها به تیتری عادی بدل شده است.
هوتگ، گودالهای بزرگی در دل زمین است که برای ذخیره بارانهای فصلی – با هدف شرب یا کشاورزی- کنده میشود. اما اطراف آن بیحصار است و ماهی نیست که خبر قتل کودکان بلوچ در این گودالها منتشر نشود.
نه مدیریتی برای توزیع آب شرب سالم وجود دارد، نه هوتگها حصارکشی میشود و نه حتی توزیع آب با تانکر، همگانی و کمکرسان است.
آب مصرفی آلوده و ناسالمی که مردم روستاهای بلوچستان مجبور به مصرف آن هستند، علاوه بر شیوع بیماریهای گوارشی و کلیوی برای همه، زایشگر عفونت و سایر بیمارها برای زنان و کودکان دختر است. سیاست دولتهای متوالی جمهوری اسلامی در قبال این استان، محرومسازی عامدانه و ساختاری، ساخت دوگانهای مابین چابهار و سایر روستاهای اطراف و ناشهروند نگاه داشتن بخش کثیری از مردم با محرومیت حق برخورداری از شناسنامه، حق تحصیل، بهرهمندی از شغل و حیات اجتماعی بوده است.