یکشنبه ۴ آبان ۱۴۰۴
رفع مشکلات جامعهٔ عشایری کمک به رشد اقتصاد منطقهای و حفظ سبک زندگی سنتی عشایری خواهد بود. عشایر ایران با تولید گوشت، فراوردههای دامی، و محصولات لبنی سهم چشمگیری در تأمین نیازهای داخلی و حتی صادرات محصولات دارند. اما نبود آب آشامیدنی سالم، نبود سرویسهای بهداشتی در زیستگاههای عشایری، نیاز به امکانات بهداشتی برای زنان عشایر و نیاز شدید به خدمات چشمپزشکی و دندانپزشکی، مشکلات مادران باردار، و بیماریهای مشترک دام و انسان عمدهترین مشکلاتی است که عشایر چهارمحال و بختیاری با آنها دستوپنجه نرم میکنند.
به گزارش خبرنگار ایلنا، بر اساس آخرین آمار، عشایر چهارمحال و بختیاری با جمعیتی معادل ۱۲۴ هزار و ۱۷۳ نفر، حدود ۱۴ درصد از ساکنان استان را تشکیل میدهند و این استان را به دومین استان دارای جمعیت عشایری کشور تبدیل کردهاند. این جامعه علاوه بر نقش مهم در تولید ۲۵ درصد از گوشت کشور، با چالشهای متعدد بهداشتی و درمانی دست و پنجه نرم میکند.
نبود آب آشامیدنی سالم، نبود سرویسهای بهداشتی در زیستگاههای عشایری، بیماریهای پوستی در میان زنان عشایر، و نیاز شدید به خدمات چشمپزشکی و دندانپزشکی، مشکلات مادران باردار و بیماریهای مشترک دام و انسان از جمله عمدهترین مشکلاتی است که عشایر این استان با آنها دستوپنجه نرم میکنند.
مسئولان برای نجات سبک زندگی عشایری چه کردهاند
کاظمی، یکی از عشایر شهرستان کوهرنگ، نیز در ادامه به خبرنگار ایلنا گفت: وضع نامناسب اسکان و سرپناههای عشایری، روشنایی، آبرسانی، آبشخور گوسفند، جادههای منتهی به چادرهای عشایر از مشکلات جامعه عشایری است.
او با اشاره به اینکه برخی از کودکان عشایری برای تحصیل باید به روستاها و شهرها بروند افزود: هرچند تلاشهای زیادی در این خصوص انجام شده است، اما همچنان برخی از فرزندان جامعه عشایری به دلیل فراهم نبودن زیر ساختهای آموزشی در کنار ایل (بهخصوص دختران) مجبور به ترک تحصیل هستند.
کاظمی ادامه داد: کودکان ما در مناطق عشایری زندگی می کنند اما در شهر تابلو مدرسه عشایری نصب شده است در حالی که باید این امکانات در دسترس باشد تا خانواده عشایری مجبور نشوند فرزندان خود را برای تحصیل به روستا یا شهر بفرستند.
جادهٔ دهستان موگویی – محوری حیاتی که ۶ ماه در سال بسته است
شهرستان کوهرنگ با وسعتی حدود ۳۷۰۰ کیلومتر مربع، میزبان سه شهر و حدود ۳۰۰ روستا است و با بیشترین میزان عقبماندگی و محرومیت در استان مواجه میباشد.
از مجموع ۲۸۰۰ کیلومتر راه روستایی در استان چهارمحال و بختیاری، نزدیک به ۸۰۰ کیلومتر آن در این شهرستان واقع شده که نشاندهندهٔ سهم زیاد این منطقه از مشکلات زیرساختی است.
با وجود گذشت سالها از بازگشایی جادهٔ دهستان موگویی در شهرستان کوهرنگ، همچنان خاکی و در وضع نامناسبی قرار دارد، این محور که یکی از راههای حیاتی منطقه محسوب میشود با اولین بارش های پاییزی غیرقابل تردد میشود و به مدت ۵ تا ۶ ماه بسته میماند.
این راهبندان فصلی عملاً مردم منطقه را از انجام هرگونه فعالیت اقتصادی بازمیدارد و انزوا و محرومیت را به این مناطق تحمیل کرده است.
از مهمترین چالشهای پیش روی شهرستان کوهرنگ مشکلات حوزهٔ راه و آب است که نیازمند توجه فوری و جدّی مسئولان چهارمحال و بختیاری است.
شهرستان کوهرنگ دارای ۸۶۹ کیلومتر راه روستایی صعبالعبور است
محسن فرهادی، فرماندار شهرستان کوهرنگ، میگوید: بیشترین جمعیت عشایر مربوط به شهرستان کوهرنگ با جمیعت ۶۰هزار نفر است که بیشتر آنها قشلاق را در استان خوزستان میگذرانند و خدمات مورد نیاز آنها نیز با همکاری خوزستان تأمین میشود.
محسن فرهادی گفت: فقر مراتع بهدلیل خشکسالی چند سال اخیر است همچنین ازدیاد جمعیت دام استان نسبت به مساحت مراتع از مهمترین چالشهای حوزه عشایری است.
او بیان کرد: در این شهرستان ۸۶۹ کیلومتر راه روستایی صعبالعبور و ۵۵۰ کیلومتر راه مواصلاتی شهری با شرایط نامناسب وجود دارد.
تأسیسات و خطوط انتقال آب کوهرنگ برای دوره جهاد سازندگی است
فرهادی با اشاره به مشکلات جدی زیرساختی در کوهرنگ، بر نیاز مبرم این راهها به بسترسازی و آسفالت تأکید کرد.
فرماندار شهرستان کوهرنگ چالشهای حوزه آبرسانی را از دیگر مشکلات اساسی این شهرستان برشمرد و گفت: تمام تأسیسات و خطوط انتقال آب متعلق به دهه ۶۰ و دوره جهاد سازندگی است و نیاز فوری به بازسازی دارد.
فرهادی اجرای تونلهای «چری» و «هونی» (تاراز) که پیونددهندهٔ کوهرنگ به استان خوزستان است را از پروژههای حیاتی در این شهرستان برشمرد و افزود: این طرح ها در دست اقدام است و مقامات محلی با پیگیری مستمر در تلاش هستند تا این پروژههای زیرساختی را به نتیجه برسانند تا زمینه خروج استان از بن بست فراهم شود.
او گفت: شهرستان کوهرنگ در زمان حاضر به نماد خدمت و محرومیتزدایی تبدیل شده است و برای رسیدن به توسعه پایدار نگاه ویژه مسوولان ملی و استانی را میطلبد.
به گزارش ایلنا، عشایر از دیرباز حافظان طبیعت بودهاند. لازم است با برنامهریزی مشترک میان دولت، جوامع محلی، و کارشناسان محیطزیست مسیر کوچ پایدار و کمخطر شود تا هم زندگی عشایر حفظ شود و هم منابع طبیعی آسیب نبیند.