چهار شنبه ۲۳ مهر ۱۴۰۴
در ویدئویی از نشست پرستاران خوزستان با وزیر بهداشت، پرستاری با صدایی بغضآلود از ناتوانی در تأمین حداقلهای زندگی گفت:
«من تغذیه درست ندارم، با ۱۳ تا ۱۴ میلیون تومان چطور میشود زندگی کرد؟»
این فریاد، بازتاب واقعیت تلخ جامعه پرستاری است؛ قشری فرسوده از تورم، کار مضاعف و وعدههای پوچ. بسیاری از پرستاران معترض بهجای حمایت، با اخراج یا تبعید روبهرو شدهاند. اکنون هزاران نفر از آنان چمدان به دست، آماده مهاجرت به کشورهای عربی و اروپاییاند؛ آماری که هر سال در حال دو برابر شدن است.
دولتی که هزینهای برای جانبانان نظام درمان قائل نیست، در واقع امنیت سلامت مردم را هم به خطر انداخته است.
وقتی پرستاران به جای پاداش، تحقیر و سرکوب میشوند، نتیجهای جز فرار مغزها، فرسودگی و فروپاشی کیفیت درمان در انتظار کشور نخواهد بود.