یکشنبه ۱۳ مهر ۱۴۰۴
در روز جهانی معلم، ما نه از یک شغل، بلکه از شرافتی که لباس خدمت بر تن کرده است سخن میگوییم؛ از انسانهایی که چراغ دانایی را در تاریکیها روشن نگه داشتند، بیهیاهو، بیادعا، و گاه در فراموشی.
روز معلم، یادآور دستانی است که الفبا را به خاک و نان و انسان گره زدند؛ یادآور چشمهایی است که در کلاسهای سرد و کمنور، فردای روشن جامعه را دیدند و به آن ایمان آوردند.
فرهنگیان این سرزمین، سالهاست میان تنگنای معیشت و امید، همچنان ایستادهاند. با کمترین امکانات، بیشترین عشق را نثار کردند و در سکوت خود، فریاد عدالت را معنا بخشیدند.
امروز، ما فرهنگیان شاغل و بازنشسته کرمانشاه، در کنار یکدیگر، این روز را نه برای تبریک، که برای یادآوری و مطالبه حقوق معلمان گرامی میداریم؛ یادآوری شأن معلم، منزلت فراموششدهاش، و مسئولیتی که جامعه در برابر او دارد.
ما خواهانیم:
اجرای اصل ۳۰ قانون اساسی و تضمین حق آموزش با کیفیت برای همه دانشآموزان،
برداشتن نگاه امنیتی از آموزش و پرورش،
لغو احکام اخراج، انفصال، تبعید و سایر فشارهای غیرقانونی بر همکاران فرهنگی،
و تأمین معیشت و منزلت واقعی معلمان تا بتوانند با آرامش، نان جان را پرورش دهند.
ما باور داریم که بیمعلم، هیچ اصلاحی پایدار نخواهد ماند، هیچ دانایی جوانه نخواهد زد، و هیچ ملتی سربلند نخواهد شد.
به احترام همهی معلمان آنان که هستند، آنان که رفتهاند، و آنان که هنوز در انتظار شنیده شدناند میایستیم و میگوییم:
روز جهانی معلم، روز پاسداشت انسانیت و مطالبه حقوق معلمان است.