یکشنبه ۳۰ شهریور ۱۴۰۴
سميه رشيدى، شهروند تهرانى چهل و دو ساله كه در ارديبهشت هزار و چهارصد و سه به دليل شعارنويسى در محله جواديه بازداشت شده بود، پس از انتقال از زندان اوين به زندان قرچک ورامين، به دليل بى توجهى مسئولان اين زندان به وضعيت سلامت او، به كما رفته است.
اين زندانى سياسى، ۲۹ شهريور ماه به كما رفت. بيدار زنى در گزارشى كه درباره به كما رفتن رشيدى منتشر كرد، مديريت صغرى خدادادى، رئيس زندان قرچک را عامل مستقيم اين حوادث دانست و آن را «سياست سيستماتيک زجركش كردن زندانيان» توصيف كرد. سياستى كه جان زندانيان سياسى و حتى زندانيان با جرائم عمومى را تهديد میكند.
به گزارش دادبان، رشيدى در ماههاى گذشته بارها دچار تشنج شده بود، اما هر بار اعزام او به مراكز درمانى با تأخير و بى توجهى همراه بوده است. نهايتا، در پی وخامت وضعيت جسمى، او به بيمارستان مفتح ورامين منتقل شد. پزشكان سطح هوشيارى او را
«بسيار پايين» و شرايطش را «فاقد اميد به بهبود» توصيف کردهاند.
یک منبع مطلع پيشتر به هرانا گفته بود كه مسئولان زندان به جاى رسيدگى جدى، مشكلات جسمى رشيدى را «تمارض»
تشخيص داده و تنها داروهاى آرامبخش براى او تجويز كرده بودند. اين رويكرد سبب شد وضعيت او بحرانى شود و نهايتا به كما برود.
اين اتفاق در حالى رخ مىدهد كه ٢٨ شهريور، جميله عزيزى، زندانى مالى در زندان قرچک، به دليل محروميت از رسيدگى درمانى جان باخت. او با وجود سپرى شدن بيش از يک هفته از تأمين وثيقه آزادى، همچنان در زندان نگه داشته شده و به مراكز درمانی اعزام نشده بود.