پنجشنبه ۲۷ شهریور ۱۴۰۴
سالهاست حملات به سندیکاهای کارگری و کانون نویسندگان، آموزگاران و دیگر اقشاری که تمایل به ایجاد تشکل صنفی دارند نه تنها کمتر نشده بلکه هر روز افزایش می یابد.
در ۲۵ شهریور آموزگارانی برای تصمیمگیری در مورد مشکلات خود مجمع عمومی را برگزار کرده بودند مورد یورش قرار گرفته و ۱۸ نفر دستگیر می گردند.
کارگران آلومینیوم سازی که حقوقشان عقب افتاده ۳۱ کارگر معترض به دادگاه و برای ۵ نفر هم حکم جلب صادر می شود.
نمایندگان کارگری سکوهای نفتی و گازی ارکان ثالث تهدید می شوند و یا در جلسات فرسایشی سرگردان و در نظر کارگران با بی اعتنایی های کارفرما بی اعتبار می شوند.
بازنشستگان در تهران، هفت تپه، گیلان، اهواز با احضار و تهدید روبرو می شوند.
در یک کلام نئولیبرالیسم از هرگونه تشکل مستقل که به دنبال حق و حقوق واقعی خود باشند هراس دارند و با تمام امکانات تلاش در سرکوب این تشکل یابی دارد.
دستگیری ۱۸ آموزگاری که برای رفع مشکلات کاری خود گرد هم آمده بودند چه معنی دارد؟؟ و آیا با این دستگیری ها هراسیده و به خانه های خود رفته و مطالبه گری را رها خواهند کرد؟؟
فقط طی دو ماه اخیر بیش از ۱۰ آموزگار فعال در شهرهای مختلف از کار بیکار شده اند و مسعود فرهیخته آموزگار کرجی پس از دستگیری در اصفهان از آنجا به تهران منتقل شد.
از اوایل دهه هشتاد که جنبش نوین سندیکاخواهی رشد خود آغاز کرد تاکنون بیش از هزار کوشنده کارگری، آموزگاران، پرستاران، بازنشستگان دستگیر و زندانی و بیکار گشته اند اما نه تنها این بازداشت ها بازدارنده نبوده است بلکه روحی نوین به اعتراضات جنبش اجتماعی دمانده است.
نئولیبرالیسم نه تنها در اقتصاد بلکه در سیاست و فرهنگ میز به شدت شکست خورده است و این سیاست ها جامعه را به سوی متلاشی شدن می برد. بلکه با این سرکوب ها اعتبار کوشندگان صنفی را هر روز افزایش می دهد.
سندیکای کارگران فلزکار مکانیک ایران ضمن محکوم کردن اینگونه بی قانونی ها، آزادی همه محکومان مدنی و صنفی را بی درنگ خواهانیم به ویژه آزادی داود رضوی از سندیکای کارگران شرکت واحد و مسعود فرهیخته آموزگار کرجی را هرچه سریعتر خواستاریم.
آزادی برای همه کوشندگان اجتماعی خواست جامعه می باشد.
تجمع تشکل خواستی قانونی و انسانی است.
سندیکای کارگران فلزکار مکانیک ایران
۲۷ شهریور ۱۴۰۴