ویرانی غزه در جنگ اسرائیل. عکس از حاتم خالد، رویترز
دوشنبه ۲۴ شهریور ۱۴۰۴
لیندا سارنگ – اندیشهٔ نو: چند ماه است که نیروهای اسرائیلی علاوه بر کشتار جمعی فلسطینیان و تخریب بیمارستانها و مدرسهها در غزه و گرسنگی دادن به فلسطینیهای ساکن غزه تا حد مرگ، تصاحب زمینها و خانه و کاشانهٔ فلسطینیها در کرانهٔ باختری، دست به تخریب عمدی و گستردهٔ ساختمانها و زیرساختهای غزه زدهاند و به نظر میآید که هدفشان با خاک یکسان کردن غزه از یک سو، و بیرون راندن ساکنان بومی این منطقه از این سرزمین و الحاق نوار غزه و سرزمینهای کرانهٔ باختری به خاک اسرائیل و ایجاد «اسرائیل بزرگ» است.
فیلیپ لازارینی، کمیسر کل آژانس امداد و کار سازمان ملل متحد برای پناهندگان فلسطینی در خاورمیانه «آنروا» (UNRWA)، هفتهٔ پیش (۱۸ شهریور) در یادداشتی در شبکهٔ اجتماعی ایکس نوشت:
دارند غزه را کاملاً نابود و به زمین بایر تبدیل میکنند.
غزه را دارند خالی از جمعیت گرسنهاش و مجبور به نقلمکان به منطقهٔ بهاصطلاح «انساندوستانه» ماواسی میکنند.
هیچ مکان امنی در غزه وجود ندارد، چه رسد به منطقهٔ «انساندوستانه». اردوگاهی بزرگ و رو به گسترش است که فلسطینیهای گرسنه و ناامید را در آنها متمرکز میکنند.
کسی به هشدارهای قحطی گوش نمیدهد.
آیا برای هشدارها در مورد این فاجعهٔ عمیقتر نیز گوش شنوایی نخواهد بود؟
آتشبس کنید، قبل از اینکه خیلی دیر شود.
قبل از اینکه ارتکاب جنایت عادی شود به معافیت [مرتکبان جنایت] از مجازات پایان دهید.
فیلیپ لازارینی روز یکشنبه ۲۳ شهریور در یادداشت تازهای در ایکس نوشت:
هیچ جایی در غزه امن نیست. هیچکس در امان نیست.
حملههای هوایی در شهر غزه و شمال غزه شدت یافته است.
عدهٔ بیشتری در سردرگمی و بیاطمینانی مجبور به ترک [خانه و کاشانهشان] میشوند و بهسوی ناشناختهها میروند.
فقط در چهار روز گذشته به ۱۰ ساختمان متعلق به آنروا در شهر غزه حمله شده است.
شامل هفت مدرسه و دو کلینیک که در حال حاضر از آنها بهعنوان پناهگاه هزاران آواره استفاده میشود.
مجبور شدیم مراقبتهای پزشکی در «کمپ ساحلی» را که تنها مرکز مراقبتهای پزشکی موجود در شمال وادی غزه است متوقف کنیم.
امکانات حیاتی آب و فاضلاب ما اکنون به نصف ظرفیت رسیده است.
تیمهای ما- در مجموع ۱۱,۰۰۰ نفر- به ارائهٔ خدمات حیاتی در دیگر مناطق شمال غزه و بقیهٔ نوار غزه ادامه میدهند.
تیمهای ما در برابر همهٔ مشکلات متعهد به خدمترسانی به جوامع زیر پوشش خود هستند، در حالی که در غیرانسانیترین شرایط زندگی میکنند.
عزم آنها در مواجهه با غیرانسانیترین شرایط الهامبخش است.
دیگر چقدر باید صبر کرد تا برای رسیدن به آتشبس اقدام شود؟
