چهارشنبه ۱۹ شهریور ۱۴۰۴
امید مجد – اندیشهٔ نو: به گزارش خبرگزاریها، به فراخوان اتحادیهٔ کارکنان ریلی انگلستان (آر.اِم.تی) و با شرکت هزاران راننده، کارمند ایستگاه، و کارکنان فنی، اعتصاب در مترو لندن از روز یکشنبه ۱۷ شهریور آغاز شد. این اعتصاب همچنان ادامه دارد و ممکن است تا آخر هفته ادامه داشته باشد. روشن است که این اعتصاب رفتوآمد شهری را مختل میکند، گرچه بسیاری از مردم با کارکنان اعتصابی ابراز همبستگی کردهاند.
هدف اصلی کارگران اعتصابی کاهش ساعت کار به کمتر از ۳۵ ساعت در هفته (هدف: ۳۲ ساعت در هفته) برای مقابله با خستگی و فرسودگی ناشی از نوبتکاریهای طولانی و برای بهبود ایمنی و سلامت کارکنان است. البته افزایش مزد نیز از دیگر خواستهای کارگران اعتصابی است. به گفتهٔ دبیرکل آر.ام.تی، «کارکنان مترو سالهاست زیر فشار کاری بیوقفه کار میکنند و کاهش واقعی ساعت کار ضرورتی حیاتی برای حفظ سلامت آنان است.»
شرکت تیافال (ترانسپورت فور لندن) که ادارهٔ مترو لندن را بر عهده دارد ضمن رد کردن خواست کاهش ساعت کار کارگران اعتصابی آن را «غیرعملی و نشدنی» خواند و گفت که چنین تغییری هزینهای چندصد میلیون پوندی برای این شرکت خواهد داشت. مدیران این مجموعه پیشنهاد افزایش ۳٫۴درصدی حقوق را «عادلانه» دانستهاند، اما این پیشنهاد با مخالفت اتحادیهٔ کارگران روبهرو شده است.
دولت انگلستان در واکنش به این اعتصاب فقط به ابراز «نگرانی از نارضایتی عمومی» بسنده کرده و دو طرف را به گفتوگو فراخوانده است.
اعتصاب کارکنان مترو لندن موضوع تازهای نیست. از سال ۲۰۲۱ که بحران کرونا درآمدهای این شبکه را بسیار کاهش داد دولت مرکزی فقط با بستههای مالی کوتاهمدت از فروپاشی آن جلوگیری کرد. در مقابل این کمک، دولت خواستار اصلاحات ساختاری و بازنگری در صندوق بازنشستگی کارکنان شده است که خود منشأ اعتراضهای کارگری بوده است.
در ارتباط با این اعتصاب، کانال تلگرام «داوطلب» فهرستی از «هفت درس از اعتصاب مترو لندن برای کنشگران و مطالبهگران صنفی ایران» تهیه کرده است که در ادامه میخوانید.
همهچیز مکتوب: تعریف شفافِ مطالبات، طی «یک پیامِ واحد»
فهرست کوتاه، دقیق، و قابل سنجش دربارهٔ حقوق کنونی، درصد افزایش، خواستها، ساعت کار، ایمنی شیفتها و… این وضوح هم مذاکره را متمرکز میکند هم روایت رسانهای را.
اعلام برنامه دقیق اعتصاب شیفتی و نوبتی در خطوط و روزهای نیمهاعتصاب، روزآمد کردن اطلاعات خطوط تعطیل، نیمهتعطیل و در دست تعمیر، برنامه مسیرهای جایگزین و پیشنهادی خطوط اتوبوس برای کم کردن فشار و سرگردانی مسافران و اطلاعرسانی پی در پی و گزارش پیشرفت یا عدم پیشرفت مذاکرات، بخشی از صورت بیرونی اعتصاب مترو لندن است که حکایت از نظم، برنامهریزی دقیق و ساعتها گفتگوی درونگروهی و انسجام خللناپذیر همکاران دارد.
رأیگیری و پاسخگویی درونی
اتکا به رأی اعضا برای اقدامهای پرهزینه مثل اعتصاب، مشروعیت و همصدایی میآورد و اختلافات را کاهش میدهد. (در لندن اعلام شد اکثریتی از اعضای RMT به اقدام رأی دادهاند.)
تقویم اقدام و «مرحلهبندیِ فشار»
از اخطار، اعتصاب کوتاه و نمادین، تا اعتصاب گسترده—همراه با زمانبندی که بیشترین اثر و کمترین فرسایشِ پشتیبانان را داشته باشد. رسانهها و افکار عمومی با «پلهپله» جلو رفتن بهتر همراه میشوند.
ترکیب «میدان» و «مذاکره»
اعتصاب بدون کانال گفتوگو، فرساینده است؛ مذاکره بدون اهرم میدان، کماثر. توازنِ این دو بال در لندن بارها نتیجه داده است.
روایتسازی عمومی و مدیریت همدلیِ اجتماعی
توضیح روشنِ چراییِ مطالبات (مثلاً خستگی و ایمنی مسافران) باعث میشود افکار عمومی اعتصاب را صرفاً «تعطیلی خدمات» نبینند. رسانهها در لندن مرتب درباره علتها گزارش میدهند.
پرهیز از حداکثرخواهیِ «نشدنی» بدون پشتوانه
طرف مقابل، توان مالی/عملی خود را پررنگ میکند. طرحِ مراحلِ جایگزین (مثلاً کاهش تدریجی ساعت کار) و سنجش هزینه–فایده، شانس توافق را بالا میبرد.
مستندسازیِ پیامدهای شغلی و ایمنی
پیوند دادن مطالبات به «سلامت و ایمنی» کارگران و بهرهبرداران (در ایران: کارگران و شهروندان) حمایت اخلاقی و حرفهای میآورد.