زنگ خطر مهاجرت نیروی انسان متخصص بارها به صدا درآمده است
یکشنبه ۹ شهریور ۱۴۰۴
معاون پرستاری وزارت بهداشت ضمن ابراز نگرانی از افزایش روند مهاجرت پرستاران از کشور، این پدیده را چالشی جدّی برای نظام سلامت کشور دانست. به گفتهٔ او، فقط در سال گذشته ۵۷۰ پرستار از ایران مهاجرت کردهاند، مسئلهای که ۴هزار میلیارد تومان به کشور زیان وارد کرده است.
به گزارش سلامت نیوز به نقل از ایسنا، دکتر عباس عبادی، معاون پرستاری وزارت بهداشت، در گردهمایی جامعهٔ پرستاری شهرستان قائمشهر ضمن اشاره به بحران مهاجرت نیروهای پرستاری گفت: «فقط در سال گذشته ۵۷۰ پرستار از کشور مهاجرت کردهاند. این مهاجرتها نهتنها منجر به از دست رفتن نیروی انسانی متخصص میشود، بلکه حدود ۴هزار میلیارد تومان ضرر اقتصادی نیز به کشور تحمیل کرده است.»
او با بیان اینکه کمبود پرستار، حضور نیروهای کمانگیزه و کمتجربه، و تغییر مسیر شغلی پرستاران به حوزههایی مانند زیبایی یا مشاغل غیرمرتبط مستقیماً سلامت مردم را تهدید میکند، گفت: «دود این کمتوجهیها در نهایت به چشم جامعه خواهد رفت.»
معاون پرستاری وزارت بهداشت تأکید کرد: «پیگیری مطالبات صنفی پرستاران تنها با هدف ارتقای کیفیت خدماترسانی به مردم انجام میشود، خدماتی که باید کریمانه، شرافتمندانه، و بدون منت ارائه گردد.»
وی همچنین پیشنهاد کرد برای پاسخ دادن به کمبود نیروی پرستاری، دورههای یکساله برای تربیت نیروهای چندمنظوره برگزار شود تا این نیروها در بخشهای گوناگون خدماتی بتوانند به کار گرفته شوند.
به گفته عبادی، ۲درصد از تعرفهٔ پرستاری برای آموزش و توانمندسازی اختصاص یافته که میتواند برای برگزاری دورههای آموزشی و پرداخت حقالزحمه مربیان مورد استفاده قرار گیرد.
چالشهای جدّی جامعهٔ پرستاری
در این نشست، نمایندگان جامعهٔ پرستاری نیز به بیان مهمترین چالشهای موجود پرداختند. مواردی همچون:
▪️ کمبود نیرو
▪️ ابهام و اجرا نشدن تعرفهٔ پرستاری
▪️ فرسودگی شغلی
▪️ محدودیتهای اضافهکار و تمدید طرح
▪️ لزوم بازبینی شرح وظایف تخصصی
▪️ ناهماهنگی در پرداختها و مزایا
▪️ ضعف در امکانات رفاهی
▪️ نبود عدالت در توزیع منابع مالی، و
▪️ نیاز به ارتقای جایگاه پرستاران با مدرک دکتری
از جمله موضوعهایی بود که مطرح شد.
افزایش مهاجرت پرستاران، زنگ خطری جدّی برای نظام سلامت کشور است. در حالی که پرستاران نقشی بنیادی در مراقبت از بیماران و حفظ کارایی نظام درمانی دارند، بیتوجهی به مطالبات آنها میتواند پیامدهایی جبرانناپذیر داشته باشد.
حفظ این سرمایهٔ انسانی نیازمند اقدام فوری، برنامهریزی دقیق، و شنیدن صدای جامعهٔ پرستاری است.