🔸جمعی از انجمنهای صنفی و نهادهای هنری تئاتر ایران در نامهای سرگشاده به وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، نسبت به کوچکتر شدن جایگاه اداری تئاتر در ساختار این وزارتخانه اعتراض کردند. در این نامه که به امضای هیأتمدیره مرکزی خانه تئاتر، انجمن نمایشنامهنویسان و مترجمان، انجمن بازیگران، انجمن کارگردانان، انجمن مدرسان، انجمن موسیقی، کانون کودک و نوجوان، انجمن عروسکی، کانون منتقدان و نویسندگان، انجمن طراحان صحنه، انجمن گریم، انجمن عکاسان، انجمن پوستر، انجمن نمایشگران حرکت و خیابانی، کانون کارکنان فنی، کانون برنامهریزان و جمعی از کارگردانان و مدیران تماشاخانهها رسیده، آمده است:
🔸«مطابق چارت سازمانی منتشر شده در سایت وزارت فرهنگ، ناباورانه مطلع شدیم که علیرغم رأی و نظر اهالی تئاتر کشور و بدون مشورت با خانه تئاتر، معاونت هنری و مدیرکل متبوع، اداره کل هنرهای نمایشی به دفتر تغییر وضعیت داده است. شگفتانگیز است که این تصمیم در حالی اتخاذ شده که از سالها پیش بحث تبدیل جایگاه اداری هنرهای نمایشی به سازمان تئاتر مطرح بود و حال باید به جای ارتقا، شاهد این تنزل باشیم.»
🔸امضاکنندگان این اقدام را «تضییع حقوق صنفی و تضعیف زیرساختهای نمایشی» خوانده و نوشتهاند:
«ما این اقدام بدون مشورت و خلاف مصلحت را در روزگاری که تئاتر کشور نیازمند حمایت جدیتر، جایگاهی والاتر و ساختاری مستقلتر است، برخلاف منافع ملی و فرهنگی کشور و مغایر با شأن و پیشینه غنی تئاتر ایران میدانیم.»
🔸آنها خواستار توقف فوری این روند، بازنگری در سیاستهای مدیریتی و به رسمیت شناختن صنوف هنری به عنوان مرجع اصلی جامعه تئاتری شدند.
🔸پس از انقلاب برای نخستین بار ساختار اداری تئاتر ذیل معاونت امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تعریف شد. در همان زمان سینما دارای یک معاونت مستقل شد و بعدها به «سازمان سینمایی» ارتقا پیدا کرد. اما تئاتر همراه با موسیقی و هنرهای تجسمی در یک معاونت باقی ماند و بودجه آن میان سه حوزه تقسیم شد.
🔸تئاتر در آغاز با عنوان «مرکز هنرهای نمایشی» فعالیت میکرد و جامعه تئاتری بارها مطالبه ایجاد «سازمان تئاتر» را مطرح کرد. این مطالبه طی چهار دهه گذشته به دلیل تغییر مدیران و نبود اراده سیاسی، هیچگاه تحقق نیافت و در نهایت مرکز هنرهای نمایشی به اداره کل تقلیل یافت.
🔸اکنون نیز بر اساس چارت سازمانی جدید، اداره کل به «دفتر هنرهای نمایشی» کاهش یافته است. این روند به باور فعالان تئاتر نشانه بیتوجهی ساختاری به این هنر است و بیم آن میرود که در آینده جایگاه اداری تئاتر بیش از پیش کوچکتر شود.
🔸تجربه سینما نشان میدهد که برخورداری از ساختار اداری مستقل، امکان بودجهگذاری مشخص، تصمیمگیری تخصصی و توسعه فعالیتها را فراهم میکند. جامعه تئاتری ایران معتقد است نبود چنین ساختاری موجب حاشیهنشینی این هنر و افزایش فشارهای معیشتی بر هنرمندان شده است.
🔸امضاکنندگان نامه میگویند که توقف این روند و به رسمیت شناختن صنوف هنری و باور به ضرورت و اثربخشی نهادهای صنفی همچون خانه تئاتر، نهتنها برای حفظ جایگاه تئاتر در فرهنگ ملی، بلکه برای بهبود وضعیت شغلی هنرمندان ضروری است.
جمعه ۷ شهریور ۱۴۰۴