اجلاس جهانی معلمان ۲۰۲۵ به ابتکار یونسکو و دولت شیلی در چارچوب برنامه توسعه پایدار ۲۰۳۰ برگزار میشود؛ برنامهای که هدف چهارمش تضمین آموزش باکیفیت، برابر و فراگیر برای همه است.
اما چگونه است که مقامات جمهوری اسلامی در چنین اجلاسی شرکت میکنند، در حالی که در داخل، کودکان ایران سالهاست از مواهب ۲۰۳۰ محروماند و همین برنامه در رسانههای حکومتی «طرح دشمن» نام گرفته است؟
در حالیکه اجلاس بر رفع تبعیض جنسیتی و اجتماعی تأکید دارد، در ایران میلیونها کودک بهدلیل فقر، زبان مادری یا جنسیت از تحصیل بازمیمانند. وقتی شعار اجلاس «توانمندسازی معلمان» است، پاسخ حاکمیت به مطالبهی معیشت و آموزش رایگان، اخراج، سرکوب و زندان است.
شرکت نمایندگان وزارت آموزش و پرورش در سانتیاگو نه نشانهی همسویی با اهداف جهانی که تلاشی ریاکارانه برای کسب مشروعیت بینالمللی است. کسانی که در داخل، کوچکترین حق تشکل مستقل معلمان را برنمیتابند و حق کودکان و دختران را بر بدن و روان خود انکار میکنند، نمیتوانند در مجامع جهانی سخنگوی معلمان و دانشآموزان ایران باشند.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران
سه شنبه ۴ شهریور ۱۴۰۴