شریفه محمدی فعال کارگری در آذر ۱۴۰۲ بازداشت و با پرونده سازی های وزارت اطلاعات، در تیر ۱۴۰۳ در دادگاه انقلاب رشت به جرم واهی«بغی»، به اعدام محکوم گردید. توسط وکیل شریفه محمدی پرونده به “دیوان عالی کشور” فرستاده شد که دیوان این حکم را نقض کرد، اما در بهمن ۱۴۰۳ همان دادگاه انقلاب این بار به ریاست فرزند همان قاضی! مجدداً حکم اعدام را صادر کرد. در نهایت نیز شعبه ۳۹ دیوان عالی کشور، حکم اعدام را تأیید نمود. آنچه را که قوه قضائیه جرم انگاشته و به شریفه محمدی نسبت میدهد، فقط و فقط قدم برداشتن در راه دفاع از حق و حقوق طبقه کارگران است. قوه قضائیه (در حقیقت حکومت) باید بداند کسانی که در این راه قدم برمیدارند، جان خود در کف دست گرفته؛ نه قدمی پس میگذارند و نه در مقابل ظلم و ستم زانو خواهند زد. به جرات میتوان گفت؛ شریفه محمدی هم اکنون در زندان به حکم اعدام خود پوزخند میزند! احکام اعدام، این مجازات غیر انسانی که برای سرکوب و ایجاد رعب و وحشت در جامعه صادر میشوند؛ نه بر اراده مبارزین راه عدالت و آزادی تاثیر گذارند و نه معضلات اجتماعی را حل میکنند.
ما بازنشستگانِ کف خیابان همواره همبستگی قاطع خود را با شریفه محمدی و خانواده او نشان داده ایم و خواهان لغو و توقف فوری اجرای احکام ظالمانه اعدام علیه شریفه محمدی، وریشه مرادی، پخشان عزیزی و دیگر فعالان اجتماعی هستیم.
۲۷ مرداد ۱۴۰۴