کاهش کمک‌های غذایی، این بار در اردوگاه پناهندگان کنیا

گزارشی از شبکهٔ خبری الجزیره

ترجمهٔ امید مجد – اندیشهٔ نو

سه‌شنبه ۲۱ مرداد ۱۴۰۴

به‌گفتهٔ برنامه جهانی غذا، کمک به آسیب‌پذیرترین گروه‌ها، از جمله زنان باردار و افراد دارای معلولیت، تا ۶۰درصد کاهش یافته است.

مسئولان «برنامهٔ جهانی غذا» (World Food Programme, WFP) می‌گویند که به‌دلیل کاهش کمک‌های جهانی، از جمله کاهش عمدهٔ بودجهٔ آژانس توسعهٔ بین‌المللی ایالات متحد آمریکا (USAID)، چاره‌ای ندارد جز اینکه جیرهٔ غذایی پناهندگان در کنیا را تا حد زیادی کاهش دهد.

ساکنان اردوگاه‌های پناهندگان کاکوما (Kakuma) و داداب (Daddab) از روز دوشنبه (۲۰ مرداد) تأثیر کاهش کمک‌های غذایی را احساس کردند، زیرا برنامهٔ جهانی غذا شیوهٔ کمک جدیدی را در آنجا اجرا کرد که در آن گروه‌های خاصی بر دیگران اولویت دارند.

به‌گفتهٔ برنامهٔ جهانی غذا، کمک به آسیب‌پذیرترین گروه‌ها، از جمله زنان باردار و افراد دارای معلولیت، تا ۶۰درصد و کمک به پناهندگانی که نوعی درآمد دارند تا ۸۰درصد کاهش یافته است.

به‌گفتهٔ کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد (UNHCR)، این دو اردوگاه میزبان نزدیک به ۸۰۰,۰۰۰ پناهنده‌اند که از درگیری‌های نظامی و خشک‌سالی در سومالی و سودان جنوبی فرار کرده‌اند.

بایمانکای سانکوه، معاون مدیر برنامهٔ جهانی غذا در کنیا، در ماه مه گفت: «کمک‌رسانی برنامهٔ جهانی غذا برای حمایت از پناهندگان در کنیا زیر فشار زیادی قرار دارد. با توجه به اینکه منابع موجود بسیار کم شده است، ما مجبور شدیم تصمیم دشواری بگیریم و کمک‌های غذایی را باز هم کاهش دهیم. این امر تأثیری جدی بر پناهندگان آسیب‌پذیر خواهد داشت و خطر گرسنگی و سوءتغذیه را افزایش می‌دهد.»

کاترین سوُی، خبرنگار الجزیره، در گزارشی از اردوگاه کاکوما می‌گوید: «در چند هفتهٔ گذشته تنش زیادی وجود داشته است. ساکنان اردوگاه از اولویت‌بندی برنامهٔ جهانی غذا در توزیع مواد غذایی بسیار عصبانی بودند، چون برخی هیچ غذایی گیرشان نمی‌آید و برخی دیگر مقدار بسیار کمی غذا گیرشان می‌آید.»

کاترین می‌گوید که این تنش‌ها به حدی رسید که هفتهٔ گذشته اعتراض‌های پناهندگان را برانگیخت. در این اعتراض‌ها یک نفر کشته و چند نفر دیگر زخمی شدند. او افزود که مسئولان برنامهٔ جهانی غذا که با آنها صحبت کرده است گفته‌اند که قطع کمک‌های سازمان‌هایی مانند آژانس توسعهٔ بین‌المللی ایالات متحد آمریکا (USAID) به این معنی است که آنها باید «تصمیم‌های بسیار دشواری در این مورد بگیرند که چه کسی غذا بخورد و چه کسی غذا نخورد».

توماس چیکا، کارمند برنامهٔ جهانی غذا، به کاترین توضیح داد که این شیوهٔ جدید پس از ارزیابی‌های برنامهٔ جهانی غذا و همکارانش به اجرا گذاشته شده است.

چیکا گفت که پناهندگان اکنون بر اساس نیازهایشان ارزیابی می‌شوند و نه بر اساس موقعیتی که در اردوگاه دارند. «ما باید به آنها جداگانه و متفاوت نگاه کنیم و ببینیم که چگونه می‌توانیم برنامه را به بهترین شکل به پیش ببریم که بتوان غذای ساکنان را تأمین کرد.»

تأثیر این کاهش‌ها، به‌ویژه در مورد سوء‌تغذیه، بسیار نگران‌کننده است. میزان «سوءتغذیه حاد جهانی» (GAM) در میان کودکان پناهنده و زنان باردار یا شیرده در کنیا بیشتر از ۱۳درصد است. گفتنی است که سوءتغذیهٔ بیشتر از ۱۰درصد را اضطراری طبقه‌بندی می‌کنند.

چیکا می‌گوید: «مواد غذایی که هم‌اکنون توزیع می‌شود بسیار کم است، یعنی فقط ۴۰درصد از جیرهٔ توصیه‌شده است، و همین مقدار کم هم بین بخش بزرگ‌تری از ساکنان اردوگاه تقسیم می‌شود.» او افزود که ذخایر غذایی آن‌طور که انتظار می‌رفت دوام نخواهد داشت.

این کاهش کمک‌های غذایی در ماه فوریه (بهمن) اعمال شد و بر اساس میزان توصیه‌شدهٔ مصرف روزانه ۲,۱۰۰ کیلوکالری تنظیم شده است.

چیکا می‌گوید که برنامهٔ جهانی غذا، با منابعی که اکنون در اختیار دارد، که مربوط به سال گذشته است، فقط تا دسامبر ۲۰۲۵ یا ژانویه ۲۰۲۶ می‌تواند به کمک‌رسانی ادامه دهد.

برنامهٔ جهانی غذا در ماه مه اعلام کرد که برای تأمین جیرهٔ غذایی کامل و کمک‌های نقدی به همهٔ پناهندگان تا ماه اوت (که الآن در آن هستیم) به ۴۴میلیون دلار کمک نیاز است.