دوشنبه ۱۳ مرداد ۱۴۰۴
بهگزارش کمپین فعالین بلوچ، در حالی که استان سیستان و بلوچستان با یکی از بحرانیترین شرایط درمانی کشور مواجه است، خبرگزاری مهر گزارش داده که ۲۵ پزشک و پرستار از این استان برای ارائهٔ خدمات درمانی به زائران اربعین حسینی به عراق اعزام شدهاند.
این اقدام بهصورت «داوطلبانه و معنوی» توصیف شده است. این درحالی است که استان مبدأ این اعزامها خود با کمبود شدید پزشک، پرستار، و امکانات پزشکی دستوپنجه نرم میکند.
بر اساس آمار رسمی، نسبت پزشک به جمعیت در سیستان و بلوچستان حدود ۴٫۵ پزشک بهازای هر ۱۰هزار نفر است؛ این در حالی است که میانگین کشوری بیش از ۱۳ پزشک بهازای هر ۱۰هزار نفر است.
همچنین، بنا بر گزارش سازمان نظام پرستاری، ایران با کمبود حدود ۱۰۰هزار پرستار مواجه است و استانهای محرومی مانند سیستان و بلوچستان کمترین نسبت پرستار به تخت بیمارستانی را در کشور دارند.
در بسیاری از شهرهای جنوبی این استان همچون زرآباد، دشتیاری، قصرقند، نیکشهر، و بخشهایی از چابهار، حتی یک بیمارستان مجهز یا پزشک متخصص در دسترس نیست. بیماران برای دسترسی به درمان تخصصی ناچارند صدها کیلومتر سفر کنند و به زاهدان یا حتی به آن سوی مرزها (پاکستان) بروند.
طرحهای زیرساختی درمانی مانند بیمارستان ۵۴۰ تختخوابی چابهار، که سالهاست وعدهٔ ساختن آن داده میشود، همچنان نیمهکاره و فاقد تجهیزات لازماند. نمایندگان مجلس اسلامی، از جمله معینالدین سعیدی، بارها در مورد افزایش مرگومیر مادران و کودکان و ناتوانی بیماران در دسترسی به حداقل خدمات درمانی هشدار دادهاند.
در چنین شرایطی، اعزام پزشک و پرستار از سیستان و بلوچستان به خارج از کشور، اگرچه با نیّت خیرخواهانه و مذهبی باشد، نشاندهندهٔ نبود اولویتبندی و مدیریت صحیح در حوزهٔ سلامت است.
اعزام نیروی انسانی درمانی از استانی محروم به خارج از مرزها، در حالی که خود آن استان در فقر مطلق درمانی بهسر میبرد، نهفقط توجیه منطقی ندارد، بلکه مصداق بیتوجهی ساختاری به نیازهای مردم بومی است.
راهحل بحران درمان در سیستان و بلوچستان نه در اعزامهای نمادین، بلکه در تأمین تجهیزات پزشکی، افزایش سهمیهٔ پزشکی بومی، اجرای وعدههای استخدامی، و تکمیل پروژههای درمانی نیمهتمام است.
واکنش نشان ندادن به چنین اقدامهایی سبب شده است که جمهوری اسلامی همچنان به نیازهای مردم این منطقه بیتوجه باشد.