عبدالله مؤمنی
شنبه ۱۱ مرداد ۱۴۰۴
پرستو فروهر در واکنش به جنگ دوازدهروزه متنی منتشر کرد که فراتر از موضعگیری سیاسی، صدایی از دل دادخواهی و تجربهای عمیق بود. او که فرزند دو قربانی مظلوم و بیدفاع- داریوش فروهر و پروانه اسکندری- است، علیرغم تجربهٔ مستقیم خشونت هولناک حاکمیت، هیچگاه به نفرتپراکنی و کینهجویی فردی روی نیاورد. او با پافشاری بر اصول، مرز روشنی میان وطن و حکومت ستمپیشه ترسیم کرده است.
کمتر کسی در میان نیروهای سیاسی، با چنین تجربهای، توانسته به این بلوغ برسد که همزمان با مخالفت با تجاوز خارجی، در برابر استبداد داخلی نیز بایستد. او نه اجازه داد تریبونهای تبلیغاتی جمهوری اسلامی از نامش بهرهبرداری کنند، و نه به قدرتطلبی جناحهای اصلاحطلب و اصولگرا میدان داد تا از جایگاه دادخواهانهاش سوءاستفاده کنند. پرستو فروهر با صدای رسا «نه» به جنگ و «نه» به استبداد گفت؛ و این همان صدای مردم ایران است، مردمی که نه بهدنبال قدرت، بلکه تشنهٔ آزادی، آرامش، و کرامتاند.
با این حال، او بهجای قرار گرفتن در جایگاه شایستهاش نزد مخالفان جمهوری اسلامی، گاه هدف حمله و تخریب قرار میگیرد. در حالی که او وارث شرافتمند پدر و مادری است که جانشان را فدای آزادی کردند، برخی میکوشند با سناریوهای بیارزش چهرهاش را مخدوش کنند. اما پرستو فروهر ایستاده؛ نه فریبخوردهٔ استبداد است، نه شیفتهٔ مداخلهٔ خارجی. و این صداقت و پایداری نام او را در حافظهٔ تاریخی مردم، در کنار نام پدر و مادرش، ماندگار خواهد کرد.
نقل از کانال تلگرامی تحکیم ملت