(تصویر افزودهٔ اندیشهٔ نو است.)
اسماعیل گرامی، کارگر بازنشسته
شنبه ۱۱ مرداد ۱۴۰۴
رئیسجمهور پزشکیان در تاریخ ۸ مرداد ۱۴۰۴ به رئیس سازمان برنامه و بودجه گفت: «هوای بازنشستگان و معیشت مردم را داشته باشید!» تو گویی رئیس این سازمان قرار بوده خارج از دستور بالادستیها، یعنی خودسرانه، بودجهٔ کمی را برای بازنشستگان در نظر گیرد که حالا رئیسجمهور ریش گرو گذاشته و کدخدامنشانه از این جناب رئیس خواسته است بودجهای بیشتر و مناسبتر را مختص بازنشستگان در نظر بگیرد و آن را هم کمی چربوچیلی کند! حالا اینکه قانون چه میگوید را ولش کن!!!
واقعاً شما «هواخواه» ما هستید؟ قسم حضرت عباس را باور کنیم یا «معوقهٔ متناسبسازی فروردین ماه» را؟
نگاهی به گذشتهٔ نهچندان دور پزشکیان معنا و محتوای هواخواهیِ او را مشخص میکند، زمانی که لباس کارگرِ ساختمانی را به تن کرد؛ بیل به دست گرفت؛ ملات ماسه سیمان درست کرد و دیوار ساخت! و چنین وانمود کرد که «من کارگری کردهام! کارگرمنش هستم!» یا به اتاق عمل رفت و یک عمل جراحی قلب انجام داد! تو گویی در این مملکت قحطالرجال است و هیچ دکتر جراحی وجود ندارد که قلب یک نفر را عمل کند که حالا رئیسجمهورِ چند میلیون نفر دفتر کار خود را ترک کرده، وظایف اصلی خود را رها نموده، به بیمارستان میرود تا شقالقمر کند!!
این گفتهها و این عملکردهای فریبکارانه تنها مختص به پزشکیان نیست. احمدینژاد، رئیسجمهور اسبق، نیز در زمان ریاستجمهوری خود لباس کارگرانِ شریفِ شهرداری را پوشید و با شوخیها و خندههای مخصوص خودش عکس یادگاری با آنها گرفت! یا به دانشگاه جهت تدریس میرفت تا بهقول خودش علم و دانش خود را در اختیار دانشجویان قرار دهد! پزشکیان همان احمدینژاد است! آنها دو روی یک سکه هستند. در حقیقت عوامفریبی بخشی از سیاستهای این مسئولان است.
در طول این ۴۶ سال، تمامی مسئولان این حکومت تلاش کردهاند خود را همدرد مردم بدانند، مشکلات آنها را کوچک بشمارند، و راهحل این مشکلات را ساده جلوه دهند، که گویا کدخدامنشانه و فریبکارانه میتوان این مشکلات را حل کرد.
این مسئولان نه میتوانند و نه میخواهند مشکلات ما را حل کنند و بیجهت نیست که پزشکیان خودش اقرار میکند «بدجوری گیریم؛ از روزی که آمدیم، همهش مصیبت میبارد و دست بردار هم نیست؛ تا میخواهیم به یک ساحل برسیم، یکی دیگر میآید.»
پنج ماه از سال گذشته است و جدا از «معوقهٔ متناسبسازی فروردین ماه»، در حالی که تورم به بیش از هفتاد درصد رسیده است، از مادهٔ ۹۶ تأمین اجتماعی برای افزایش حقوق هیچ خبری نیست. در چنین شرایطی که گرانی و تورم بیداد میکند، چه کسی میخواهد «هوای بازنشسته» را داشته باشد؟ هیچکس نمیتواند «هوای» بازنشسته را داشته باشد جز خود بازنشسته. فقط و فقط با آمدن به کف خیابان میتوانیم «هوای خودمان» را داشته باشیم و خواستهای خودمان را بهدست آوریم و اجازه ندهیم هر روز حکومت به بهانههای مختلف به حق و حقوق ما تعرض یا آنها را پایمال کند.
نقل از کانال تلگرامی اتحادیهٔ آزاد کارگران ایران